ΞΕ-BLOG-ΑΡΙΣΜΑ

hal.dll Blue Screen Errors (BSOD) SOLVED

2010-12-01T13:38:00.014+02:00

Here I am again!

Γράφω στα αγ-γ-γ-λικά, γιατί μπορεί και κάποιος αλλοδαπός να βοηθηθεί από αυτήν την ιστορία!

I had a few Blue Screens after setting up my brand new i7 pc. It was day one, since i left Windows 98/ME that I've seen this color on my monitor! The error was 0x00000024. With a little free utility called Blue Screen View, you can read the logs of the errors. They are by default placed at "C:\Windows\Minidump" folder.

If you get similar errors to this, read on!


Problem signature:
Problem Event Name: BlueScreen
OS Version: 6.1.7600.2.0.0.256.1
Locale ID: 1033

Additional information about the problem:
BCCode: 124
BCP1: 0000000000000000
BCP2: FFFFFA8006A5B028
BCP3: 00000000FA000000
BCP4: 0000000000400405
OS Version: 6_1_7600
Service Pack: 0_0
Product: 256_1

People suggested inserting Windows 7 installation disk and make a repair, update BIOS, all drivers, remove older versions of drivers, others were pointing to HDD MBR, maybe RAID 0 could be a problem etc... You see the panic in my eyes! 8)

The reason was RAM!!! Not faulty RAM, but bad setup. I have a triple set of Transcend memories, XMP ready (mark this)!

When you set it through BIOS to XMP profile, this causes instability due to OC issues. RAM in default motherboards (Gigabyte X58A-UD7) settings, are working @ around 1000MHz, half of the speed they are made for! In default settings, no Blue Screens happen at all, no matter how much you push it to the limit.

The workaround is to set the latencies of the RAM manually and push a little bit the QPI. DO NOT DO IT BY YOURSELF IF YOU ARE NOT FAMILIAR with the procedure! Can't give a hint on settings, depends on memories, motherboard and CPU. The "rule" is about 1.5-165V for RAM and around 1.25-1.35V for the QPI. Boosting QPI more, will damage the memory controller!

Many people give values more that 2V for the memories, but that's... Extreme Overclocking!

Hope to help someone, as I couldn't easily find info for my relative problem and solution...

Cheers!

Τεχνικοί υπολογιστών στα γεράματα; Ποτέ δεν είναι αργά...

Σέιχ Σου - Κίνδυνος Φωτιάς

2010-05-31T14:33:00.004+03:00

Παίδες, προσωπική μαρτυρία...

Την Κυριακή έκανα μια ποδηλατική βόλτα με μια παρέα παιδιών και κάποια στιγμή χώρισαν οι δρόμοι μας μιας και χωρίς κράνος άφησα τα δύσκολα μονοπάτια για άλλη φορά. Στο σουλατσάρισμά μου λοιπόν και στην επιστροφή μου, έκανα μερικές κυκλικές διαδρομές και κατέληξα ξανά σε μια πηγή (γνωστή για όσους έχουν περπατήσει το βουνό, μετά το "ναυάγιο") για να γεμίσω το παγούρι μου...

Έκπληκτος διαπίστωσα πως το εκκλησάκι εκεί δίπλα έκανε παράξενο θόρυβο από φωτιά. Μάλλον ήταν ένα ατύχημα που παραλίγο να έπαιρνε διαστάσεις. Το τζαμάκι από τα παραθυράκια του είχε πέσει πάνω στο καντήλι που έκαιγε, άρχισε να λιώνει μιας και ήταν πλαστικό και όχι γυάλινο και να καίγεται με έντονη κίτρινη φλόγα που δεν έσβηνε εύκολα. Δίπλα στα 10-15cm είχε 2 εικόνες ξύλινες. Η σκεπή του (μεταλλική) είχε ανεβάσει θερμοκρασία και ακριβώς από πάνω ακουμπάει ένα κλαδί από το γειτονικό δέντρο...

Καταλαβαίνετε τι θα ακολουθούσε αν έπαιρνε κάτι γειτονικό φωτιά. Υπήρχε αρκετός αέρας εκείνη την στιγμή. Ευτυχώς η βρύση είναι στα 2 μέτρα και με 2 παγούρια γλύτωσα τα χειρότερα.

Θερμή παράκληση, σε όσους βολτάρουν από τους δασικούς δρόμους να έχουν το νου τους. Υπάρχουν πολλοί επιτήδειοι που βάζουν φωτιά και κάνουν και ζημιές στα εκκλησάκια, ακούγονται πολλά.

Και προσοχή σε όσους τα ανάβουν, ας τσεκάρουν την επικινδυνότητα των υλικών που χρησιμοποιούν. 2' αργότερα να περνούσα, το κακό θα είχε ήδη γίνει. Καμιά 20 μέτρα πιο πάνω, ήταν 2 παληκάρια που άλλαζαν σαμπρέλα. Δεν είχαν αντιληφθεί τίποτα...

Σάκης Γκίνας - κοινωνικό ψυχογράφημα

2010-05-10T21:39:00.003+03:00

Διαβάζοντας ένα άρθρο για τον ΠΑΟΚ, εξελίχτηκε αυτόματα σε ένα άρθρο με κοινωνικές προεκτάσεις που αξίζει να διαβάσει κάθε πολίτης αυτής της χώρας ανεξαρτήτως οπαδικών προτιμήσεων... Είναι πράγματα για τα οποία κι εγώ φωνάζω και στηρίζω όλη μου την ζωή. Ελπίζω όλοι μας να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε καλύτερα και "συνανθρωπικότερα" αν μου επιτρέπεται τέτοια λέξη! :)

Πάμε λοιπόν:

---

Αναπόφευκτα μεταφέρθηκε και στα γήπεδα το πολιτικό κλίμα των ημερών και έτσι στη Τούμπα την Κυριακή ακούστηκε το περιβόητο σύνθημα "να καεί, να καεί το μπ... η βουλή", ενώ υπήρχε και πανό για το ΔΝΤ. Θα μου επιτρέψετε, λοιπόν, να κάνω ένα κοινωνικό σχόλιο που αφορά την επικαιρότητα, ευελπιστώντας πως δεν θα σας κουράσω.

Ας αφήσουμε "τους Ταλιμπάν με τα κοστούμια", όπως αποκάλεσε εύστοχα Γερμανίδα βουλευτής στο κοινοβούλιό της, τους κερδοσκόπους των διεθνών χρηματαγορών. Είναι παγκόσμιο και συστημικό το πρόβλημα, που καθιστά ομήρους των χρηματαγορών και των τραπεζών ολόκληρες χώρες και λαούς. Ας τους αφήσουμε όλους αυτούς και ας δούμε την άλλη όψη του νομίσματος. Γιατί υπάρχει και άλλη όψη σε όσα βιώνουμε και είναι πολύ θολή, γεμάτη κακοτεχνίες. Αυτή η άλλη όψη αφορά τα δικά μας χούγια. Ας κοιτάξουμε και την καμπούρα μας, διότι η αυτοκριτική είναι το παν για ένα λαό, κι εμείς την έχουμε ξεχάσει.

Ξεκινώ... Η απύθμενης ανοησίας συνομωσιολογία, η μετάθεση ευθυνών και οι υπεκφυγές, είναι τα παραδοσιακά εθνικά μας χόμπι, αλλά εξελίσσονται, πλέον, σε ομαδική αποχαύνωση. Δεν συμμερίζομαι καθόλου την επικρατούσα άποψη, που λέει πως για όλα φταίνε οι πολιτικοί και όλοι εμείς οι υπόλοιποι 11 εκατομμύρια Έλληνες είμαστε αθώες περιστερές και άμοιροι ευθυνών για το κατάντημα της χώρας.

Αν κοιταχτούμε με ειλικρίνεια στον καθρέφτη θα δούμε πως όλοι φταίμε. Από τον μικρομεσαίο επαγγελματία που δεν πλήρωσε ποτέ εφορία γιατί δήλωνε πάντα κάτω από το αφορολόγητο όριο, τον δημόσιο υπάλληλο που χρηματίστηκε για να κάνει τη δουλειά του, τον γιατρό που πήρε φακελάκι, τον δικηγόρο που έκανε φορολογική δήλωση ισοϋψή με τα ετήσια εισοδήματα ενός ανειδίκευτου εργάτη, τους συνδικαλιστές που ανέχτηκαν την δημιουργία μιας εξοργιστικά άνισης κοινωνίας στην οποία υπάλληλοι φορέων του δημοσίου αμείβονται με 2.500 και 3.000 ευρώ το μήνα και οι περισσότεροι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα με 600, 700 και 800 ευρώ.

Στη συνέχεια ο ίδιοι δημόσιοι υπάλληλοι παίρνουν τετραπλάσια και πενταπλάσια σύνταξη από τον δύσμοιρο χαμηλοσυνταξιούχο των 500 ευρώ του ΙΚΑ, κάτι που δεν συμβαίνει πουθενά στην Ευρώπη, τον "νέο" αγρότη που πήρε επιδότηση αρκετών εκατομμυρίων, πρώην, δραχμών για την αγορά τρακτέρ και εκσυχρονισμό της παραγωγής του και αντί γι’ αυτό αγόρασε Ι.Χ. για να κάνει εφέ, τον μισθωτό που δέχθηκε να δουλέψει στη "μαύρη" και δεν δήλωσε το εισόδημά του, ή τον μισθωτό που διαμαρτύρεται για τον μισθό πείνας, αλλά δεν διεκδίκησε ποτέ τα δικαιώματά του και κρύβεται στα ψυγεία όταν πάει η επιθεώρηση εργασίας στον τόπο εργασίας του.

Τον δημοσιογράφο που υπερβάλει, "κιτρινίζει", κάνει προπαγάνδα, ή παραπληροφορεί κατά το δοκούν, μέχρι τους "μεγαλοκαρχαρίες" αυτής της χώρας, οι οποίοι υπό τα όμματα, την ανοχή και την συναίνεση επίορκων πολιτικών πλούτισαν προκλητικά εις βάρος του δημοσίου και κατ’ επέκταση του λαού.

Όλοι έχουμε ευθύνες. Άλλοι μικρότερες, άλλοι μεγαλύτερες και άλλοι πολύ μεγαλύτερες. Πάντως, όλοι έχουμε ευθύνες. Λίγοι δικαιούνται πραγματικά να διαμαρτύρονται σ’ αυτή τη χώρα. Ίσως μόνο η νεολαία. Κανείς ξένος δεν μας φταίει που είμαστε ο πιο αγενής, ο πιο φιλοτομαριστής και ο πιο χαιρέκακος λαός της Ευρώπης, που έχουμε αναγάγει την βαλκανική κουτοπονηριά, την λεγόμενη λαμογιά σε μαγκιά και τον έντιμο και σωστό πολίτη τον χαρακτηρίζουμε ρομαντικό και βλάκα.

Κανείς ξένος δεν μας φταίει που η αναξιοκρατία βασιλεύει παντού, γι’ αυτό και η ανταγωνιστικότητα ακόμα και στον ιδιωτικό τομέα έχει πιάσει πάτο. Κανείς ξένος δεν μας φταίει που καταντήσαμε μια χώρα με χιλιάδες... φελλούς που επιπλέουν. Κανείς ξένος δεν μας φταίει που πετάμε τις γόπες και τα σκουπίδια μας στο δρόμο, έχοντας τις πιο βρώμικες πόλεις της Ευρώπης. Και σ’ αυτό ο πολιτικός ευθύνεται; Η πραγματικότητα είναι πως ο πολιτικός χορεύει στον ρυθμό που του υπαγορεύουν οι ψηφοφόροι του. Κάνει ρουσφέτια και "εξυπηρετήσεις", γιατί αλλιώς κανείς δεν θα τον ψηφίσει. Όπως έχει πει και ο μεγάλος Όσκαρ Ουάιλντ... "κάθε λαός έχει την εξουσία που του αξίζει".

Εάν δεν αλλάξουμε ριζικά νοοτροπία εμείς οι ίδιοι, εάν δεν αποδεχτούμε την ιδέα μιας κοινωνίας αξιοκρατίας, συνοχής και αλληλεγγύης, ακόμα... και ο Ιησούς Χριστός να γίνει πρωθυπουργός αυτής της χώρας δεν θα καταφέρει απολύτως τίποτα. Με λαϊκίστικα συνθήματα, λεονταρισμούς και βία, όχι μόνο δεν λύνονται τα προβλήματα, αλλά οξύνονται και οδηγούμαστε σε τραγικές συνέπειες όπως η αποτρόπαια δολοφονία των τριών νέων ανθρώπων στην τράπεζα Marfin ή δευτερευόντως, η τεράστια τουριστική δυσφήμιση της χώρας.

Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως όσες φορές παρουσιάστηκαν αυτόκλητοι προστάτες του λαού και επέβαλλαν την δική τους "δικαιοσύνη" με τη βία, αυτοί έγιναν, όταν ανέλαβαν την εξουσία, πολύ μεγαλύτεροι δυνάστες ακόμα και από τις πιο διεφθαρμένες κυβερνήσεις μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Το τι ακούγεται δεν περιγράφεται. Κορώνες για κήρυξη πτώχευσης και εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε. Λες και άμα βγούμε από την Ε.Ε θα γίνουμε πλουσιότεροι. Πολλοί παραβλέπουν το αυτονόητο: ό,τι με μια πτώχευση θα πάμε αυτομάτως σε μισθούς και συντάξεις επιπέδου Βουλγαρίας. Τι προτείνουν δηλαδή οι κάθε λογής επαναστάτες; Να μείνουμε μόνοι μας απομονωμένοι από όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, να γίνουμε Κούβα ή Βόρεια Κορέα;

Επιστρέφοντας στη δραχμή οτιδήποτε εισαγόμενο θα γίνει απλησίαστο, ενώ στα πλαίσια των αντιποίνων, θεωρείται πάρα πολύ πιθανός ο αποκλεισμός της χώρας από το διεθνές εμπόριο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κι εμείς εδώ το μόνο που παράγουμε είναι ντομάτες και αγγουράκια. Ζούμε κυριολεκτικά στον δικό μας κόσμο.

Χαρακτηριστικό είναι το χιούμορ ενός σκιτσογράφου της βρετανικής Guardian για τις απεργίες στην Ελλάδα. Στο σκίτσο υπήρχε η Ακρόπολη περικυκλωμένη από σημαίες διαδηλωτών και το γνωστό πανό που έγραφε: "Λαοί της Ευρώπης, εξεγερθείτε", ενώ οι λαοί της Ευρώπης με το δικό τους πανό απαντούσαν στους Έλληνες: "Γυρίστε στη δουλειά". Ακόμα καλύτερο ήταν το σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου στα Νέα, όπου από το περιβόητο πανό στην Ακρόπολη "Λαοί της Ευρώπης ξεσηκωθείτε" διαγράφηκε το "ξεσηκωθείτε" και αντικαταστάθηκε από το "μας συγχωρείτε", με παραπομπή στα "τρία αθώα θύματα".

Ας σοβαρευτούμε ως λαός. Ας σκεφτούμε λογικά και νηφάλια, ας κάνουμε ο καθένας βαθιά την αυτοκριτική του και ας πάρουμε για φωτεινό παράδειγμα τις σκανδιναβικές χώρες, όπου οι αποκλείσεις του βιοτικού επιπέδου της συντριπτικής πλειοψηφίας του κόσμου είναι μικρές, κανείς δεν κλέβει το κράτος και κανείς δεν παίρνει τον πενταπλάσιο μισθό ή σύνταξη από τον συμπολίτη του, γιατί έχουν μάθει πως όλοι δικαιούνται μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Ας εκτονώσει ο καθένας μας τον θυμό του ή την διαμαρτυρία του, με πιο δημιουργικούς τρόπους, καλλιεργώντας την προσωπικότητά του, ασχολούμενος με τον αθλητισμό και τον πολιτισμό, διαβάζοντας ένα βιβλίο, πηγαίνοντας στο θέατρο, ή στον κινηματογράφο, επιδιώκοντας και διεκδικώντας την βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου, αλλά όχι εις βάρος του άλλου, προτάσσοντας το παν μέτρο άριστον στη ζωή του.

Μόνο τότε θα γίνουμε μια καλύτερη κοινωνία και θα προοδεύσουμε σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Αρκεί απλά να διδαχτούμε από την υπέροχη σκέψη των αρχαίων προγόνων μας, την οποία μνημονεύουμε επειδή μας συμφέρει, αλλά προσβάλουμε βάναυσα με την χυδαία και αγοραία συμπεριφορά μας στις περισσότερες εκφάνσεις της ζωής μας.

Πηγή: contra.gr

Αντίδραση

2010-05-06T14:21:00.005+03:00

Πιστεύω πως κάθε είδους απεργία, πορεία, διαμαρτυρία έχει χάσει την ουσία της πρωτογενούς ύπαρξής της. ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Αποτελούν πάντα αφορμές για να κουκουλωθούν κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις, άλλοθι για όλες τις καίριες καταστάσεις που αλλάζου την ιστορία της χώρας μας, μας θέλουν διχασμένους και απέναντι στους συνανθρώπους μας να σφαζόμαστε...

...και κάποιος χαμογελάει χαιρέκακα στην κορυφή της πλουτοκρατικής πυραμίδας...

Αυτή την εικόνα έχω όλα αυτά τα χρόνια που συμβαίνουν τέτοια έκτροπα και ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΘΕΣΗ για το αυτονόητο. Το παιδί σου αν κάνει αταξία, του επιβάλλεσαι και το συμμορφώνεις τάχιστα. Αν δεν το κάνεις, είσαι κακός γονιός. Κι εμείς πολιτικά έχουμε κακούς γονείς, αλλά θετούς γονείς. Ήμασταν ορφανοί πολιτικά, παραμείναμε ορφανοί και βρέθηκαν μερικοί καιρ(δ)οσκόποι να μας υιοθετήσουν και να αποτελειώσουν αυτό που πήγε να αναστηλωθεί μεταπολιτικά.

Και χάσαμε πλέον την εθνική μας κυριαρχία. Αυτό είναι το παιχνίδι που εκ των προτέρων με απασχολούσε και συνεχίζει να με απασχολεί... Δεν έχουμε λόγο στο ίδιο μας το σπίτι. Δεν μπορούμε να αναλάβουμε πρωτοβουλίες και τρώμε ξένο δάχτυλο! Δεν έχουμε άνθρωπο ηγέτη να αναλάβει την Ελλάδα όπως ο κάθε επιχειρηματίας ασχολείται με το μαγαζάκι του που του φέρνει λεφτά στο σπίτι. Και εκεί πρέπει να εστιάσουμε...

Μακάρι το φως που βλέπω στο τούνελ να μην είναι ένα άλλο τρένο που έρχεται...

Πάλι ξενύχτι...

2010-04-01T02:15:00.004+03:00

Ξημερώματα Μεγάλης Πέμπτης και μ' έχει πιάσει μια γλυκιά μελαγχολία. Αϋπνίες, ίσως η χαλαρότητα ότι με την δουλειά θα ξαναασχοληθώ από Τρίτη πλέον, άραξα στο pc και ακούω μουσικές από αθλητικό ραδιόφωνο (...) και ομολογώ πως εξεπλάγην μιας και ο τύπος που κάνει εκπομπή άφησε τα σκυλολαϊκά και τα παλιά λαϊκά και έβαλε μερικές αγαπημένες τζαζιές στα χρώματα που γουστάρω κι εγώ.

Αναπόλησα λίγο τις παλιότερες αναρτήσεις μου και ανέτρεξα στον Οκτώβρη του 2007 που ξεκίνησα να γράφω. Έκλεισα κι όλας 3 χρόνια κι έχω χάσει κομμάτι από την φρεσκάδα που είχα τότε. Ίσως η καθημερινότητα με βούλιαξε στην ρουτίνα και στην γρήγορη εναλλαγή του ύπνου-ξύπνιου ή καλύτερα ύπνου-ύπνου...

Μέσα σε όλα, ξαναέπιασα την φωτογραφία και άρχισα να καλλιεργώ το παλιό μου χόμπυ. Αν νομίζετε ότι θα γλιτώνατε από μένα, όχι. Το μικρόβιο του να κάνω πάντα κάτι μεταλλάσεται και επανεμφανίζεται.

Σας δίνω μερικές μικρές γεύσεις από τις τελευταίες μου ενδιαφέρουσες φωτογραφίσεις και θα υπάρξουν σίγουρα κι άλλες!

Πάρτε και το link όσοι επιθυμείτε να δείτε και τις υπόλοιπες φωτό. Αν είστε μέλη του flickr, κάντε με add να σας προσθέσω κι εγώ. Καλή Ανάσταση σε όλους!

http://www.flickr.com/photos/ramid

Μεγαλεία από τα παλιά

2010-02-22T16:45:00.014+02:00

Δεν νομίζω τέτοια μέρα να μην αναφερθούμε στην νίκη του ΠΑΟΚ που δείχνει στοιχεία μεγάλης ομάδας, ομάδας πρωταγωνίστριας για τα επόμενα χρόνια.

Πάμε για ό,τι καλύτερο προκύψει. Αγώνα με αγώνα.

Οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους. Πως είδα με την βοήθεια της κάμερας την ψυχολογία των αθλητών και το πίστεψα κι εγώ (μαζί με πολύ κόσμο) μέχρι το τέλος...

Το βλέμμα του σκότωνε... Το ήθελε πολύ!

Μετά το 2-1, ακόμα κι ο αξιόμαχος Σισέ, δεν πίστευε στην εικόνα που έβλεπε. Θα 'θελε πολύ τέτοιο κόσμο στο πλευρό του...

Trio Tritonous

2010-02-10T03:08:00.006+02:00

Νέα σελίδα στον ιστοχώρο!

Μια μπάντα όχι τόσο συνηθισμένη στα δικά μας γούστα (στα δικά μου είναι), αλλά ένα τρίο με νέα ταλαντούχα παιδιά, όρεξη, αγάπη και πάθος γι' αυτό που πρεσβεύουν!

Από χθες είναι online και πλήρως ενημερωμένη! Ταλαιπώρησα λιγάκι παραπάνω την φίλη μου με αρκετούς μήνες αναμονής, αλλά ελπίζω να την αποζημίωσα.

Ρίξτε μια ματιά εδώ: http://www.tritonous.com

Περιμένω τις εντυπώσεις σας!

Steve Smith (Στηβ Σμίθ)

2010-02-01T12:39:00.005+02:00

Καιρό είχα να ποστάρω κάτι μουσικό (και να ποστάρω γενικά)...

Μου 'στειλε ο καλός μου φίλος Λάζαρος ένα βιντεάκι με έναν αγαπημένο μεγάλο μουσικό, τον Drummer των Journey για όσους θυμούνται τα '80s, ο οποίος αργότερα παράτησε την μπάντα και ασχολήθηκε αξιότατα με σόλο καριέρα στην τζαζ. Το όνομα αυτού Steve Smith.

Εδώ τον βλέπετε σε ένα σύντομο και καθόλα διασκεδαστικό... σόλο με ένα μόνο hi-hat.

Απολαύστε:

Καλό μας μήνα!

SMX Bikes

2009-12-16T02:24:00.007+02:00

Πλησιάζει ο καιρός για νέες εξορμήσεις στα βουνά.

Ψάχνοντας για ιδέες τροποποίησης ενός ελκήθρου που έχω με τιμονάκι (με έπιασαν τα σχεδιαστικά μου πάλι, ξύπνησε ο Κύρος Γρανάζης), κατέληξα σε ένα σύστημα που θα μπορεί γέρνοντας το σώμα να ακολουθούν τα πίσω πέδιλα παίρνοντας μια ελαφριά κλίση και πατώντας στα "μαχαίρια", όπως ακριβώς συμβαίνει με τα carving πέδιλα, στο ευρέως διαδεδομένο κοινό χειμερινό σκι.

Τρελή ιδέα! Την κάνω σκίτσο. Ψάχνω ιδέες για κατασκευή μιας και όλο και κάπου θα υπάρχει μια ιδέα κατά το ήμισυ να βοηθήσει στην ολοκλήρωσή της...

...και πέφτω πάνω σ' αυτό:

Ονομάζεται SMX. Προφανώς είναι μια παραλλαγή του γνωστού σε όλους μας, από τα παιδικά μας χρόνια και όχι μόνο, BMX, όπου S για SNOW. Έχει ένα πολύ απλό σύστημα 2 παράλληλων "σωλήνων" κάτω από το κάθισμα που με την ανάλογη κλίση του σώματος, δίνει την αντίστοιχη κλίση στα πέδιλα.

Το τιμονάκι απλώς βοηθάει στην πορεία έχοντας πάντα διορθωτικό ρόλο στην κατεύθυνση. Βελτιώνοντάς το, προστέθηκαν αναρτήσεις μπρος και πίσω. Ελαφριά κατασκευή, ανθεκτική, σβέλτη, βολικότατη. Μαλακιά σέλα και ένα σύστημα αντίστοιχο με τα "φρένα" στα σκι για να μην το "χάσεις" αν χάσεις τον έλεγχο και σου φύγει στην κατηφόρα...

Όσο για το φρενάρισμα; Σταματάει όπως θα σταματούσες με τα σκι και σίγουρα, πιο γρήγορα από ένα κοινό Snowboard.

Απολαύστε το παρακάτω βίντεο σε δράση.

Εγώ θα ψάξω αλλού για ιδέες αντίστοιχες, που ίσως με οδηγήσουν σε κάτι πρωτότυπο για δραστηριότητα στα χιόνια. Προς το παρόν... Σκι και πάλι σκι!

Χαλβάη... 5-0

2009-09-08T16:33:00.002+03:00

Ό,τι καλύτερο για να περιγράψεις μια χορταστική 5άρα από τα 19χρονα στον αιώνιο έφηβο...

Ο Βασιλιάς και ο Άλλος...

2009-07-10T01:28:00.002+03:00

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά ο βασιλιάς είναι στα παρακάτω βίντεο...

Μπλόουαπ γκράου

2009-06-11T11:40:00.003+03:00

Ακροάτρια rock σταθμού... χωρίς περαιτέρω σχόλια!

Ποίστεν κλίκ αδακά

Catch up

2009-05-09T20:17:00.002+03:00

Εργασία και Χαρά...

Κατά πόσο η εργασία είναι χαρά; Και κατά πόσο η χαρά που σου δίνει η εργασία, σου δίνει κι άλλη χαρά για να εργαστείς;

Μάνη τοκς, μπούλσιτ γουόκς...

Χρόνος αρκετός, διάθεση καμιά όμως μέχρι που άρχισα να αναρωτιέμαι αν όντως υπάρχει "θεός" και βλέπει κι εμένα από 'κει πάνω ή όπου μπορεί να υποβόσκει τέλος πάντων...

Στις στιγμές που πιστεύεις ότι μια μαύρη σελίδα έκλεισε στην ζωή σου, λόγω κακής ψυχολογίας και εκτίμησης της κατάστασης μιας και γίνεσαι δέσμιος σε έναν φαύλο κύκλο όπου ο συνεργάτης φαίνεται εντάξει αλλά δεν είναι, όταν σε αφήνει ξεκρέμαστο οικονομικά για 8 μήνες, εσύ επιμένεις να δείχνεις τον καλό σου εαυτό για όσο αντέχεις... Κρίση υπάρχει, αλλά με την σωστή κρίση, κάνεις και τις κατάλληλες επιλογές. Τον παράτησα λοιπόν, διεκδίκισα τα χρήματα μου με μια μακρυά επιταγή, που όμως σφραγίστηκε μιας και αποδείχτηκε για άλλη μια φορά μεγάλος παραμυθάς. Καλύτερα να σε χρωστάνε, παρά να χρωστάς. Αυτό ξέρω.

2 μήνες μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, δουλειάς μερικής έως ελάχιστης για να βγαίνουν τα προς το "μην χρωστείν" και με καλή πίστη, έσκασε μια αλυσίδα επαγγελματικών υποχρεώσεων μπροστά μου και πλέον τρέχω και δεν προλαβαίνω! :)

Έλειψα αρκετά από τον χώρο μου, σας παρακολουθούσα όμως ανελλιπώς και ετοιμάζω πλέον κάτι καινούριο και σύντομα θα βγεί προς τα έξω το νέο διαδικτυακό μου λούκ!

Πήρα και το μίνι εισιτήριο διαρκείας για το αετόπουλο και βουρ για τα σεντόνια! ;)

Θα επανέρθω!

Τσιρζ

Τιβή Στρήμινγκ

2009-03-27T02:53:00.005+02:00

Θέλετε να δείτε μια αγαπημένη σας εκπομπή και δεν έχετε τηλεόραση στην δουλειά;

Έχετε pc χωρίς κάρτα tv, αλλά υπάρχει ικανοποιητική ευρυζωνική γραμμή;

Σας ενδιαφέρουν τα ψυχαγωγικά προγράμματα του Αφγανιστάν και του Πακιστάν;

Mediahopper!

Πληθώρα καναλιών από πάρα πολλές χώρες. Έβλεπα ράγκμπυ στο κανάλι της Αυστραλίας...

Όπως καταλάβατε είχα πολύ χρόνο στην διάθεσή μου να σκοτώσω, προέκυψε όμως αυτός ο σπουδαίος σύνδεσμος και πέρασε λίγο πιο ευχάριστα η ώρα μου.

Ελπίζω να σας αρέσει!

Μπουτίκ Ολυμπιακού

2009-03-07T13:19:00.002+02:00

Πηγαίνει ένας τύπος στην μπουτίκ του Ολυμπιακού...

- Καλημέρα σας, θα ήθελα μια φανέλα!

Κι ο πωλητής...

- Παίκτη ή διαιτητή;

Ας περιμένουν...

2009-03-05T21:05:00.003+02:00

Για τον φίλτατο Στάθη... :)

(από την ταινία "Ας περιμένουν οι γυναίκες")

Zeitgeist: Addendum

2009-02-25T07:43:00.011+02:00

Για τους ανήσυχους σκεπτόμενους φίλους μου, ο παρακάτω (κάτω απ' το μάτι) σύνδεσμος αποτελεί την κληρονομιά μας. Πρόκειται για την συνέχεια του πρώτου μέρους της πολύ ενδιαφέρουσας ταινίας Zeitgeist: The Movie (25.06.2007) που όπως προγραμματίζεται θα υπάρξει και τρίτο μέρος μέσα στο 2010.

--> Zeitgeist: Addendum (02.10.2008)

Διαδώστε το!

Εγώ το ξημέρωσα βλέποντας ξανά την πρώτη ταινία και στο καπάκι την δεύτερη. Είναι αυτά όλα που όλοι κατά καιρούς φωνάζουμε και λίγο πολύ συμβαίνουν και στην χώρα μας...

Ξεblogάρισμα

2009-01-08T01:47:00.004+02:00

Καλή μας Χρονιά!

Εύχομαι Υγεία παίδες, ευημερία, τα μάτια μας 14 γιατί μας περικυκλώνουν πολλά "βλήματα" τελευταία και όλα να μας πάνε όπως τα σχεδιάζουμε!

Μετά από λίγους μήνες, διαπίστωσα ότι σε μια τελευταία ρύθμιση που είχα κάνει στο ιστολόγιό μου, είχα τα σχόλια "υπό μετριασμό" και δεν το είχα πάρει χαμπάρι. Έτσι λοιπόν, ενώ μου απαντούσατε, δεν έβλεπα μέχρι σήμερα τους σχολιασμούς σας. Έχω απαντήσει αναδρομικά σε όλα τα τελευταία posts και ελπίζω το πρόβλημα να λύθηκε και να μην επαναληφθεί η γκάφα που... δεν συνηθίζω μιας και θέλω να παρουσιάζομαι ως Net-geek... 8)

Σερφάροντας ακόμα σήμερα, διαπίστωσα ότι κυκλοφορεί ιστολόγιο με αντίγραφο του τίτλου που φοράω κοντά 1μιση χρόνο...

http://xeblogarisma.blogspot.com/

Ωραία μας μπήκε η χρονιά! Να κυνηγήσω κόσμο; :)

Κούγιας

2008-12-16T19:54:00.003+02:00

Κυκλοφόρησαν. Προλάβετεεε!

Ήρθε η ώρα...;

2008-12-13T02:50:00.003+02:00

Αντιγράφω από in.gr

Το περιοδικό The Economist σε ανάλυσή του για τα πρόσφατα επεισόδια στην Ελλάδα, αναφέρει ότι αναζητείται «μια νέα μορφή Περικλή, με αρκετό θάρρος για να ασχοληθεί με τις βαθύτερες αιτίες του χάους στην Ελλάδα».

Γενικός τίτλος του θέματος για την Ελλάδα είναι το χαρακτηριστικό «Φοβού τους Έλληνες μολότοφ φέροντες».

Το περιοδικό αναρωτιέται αρχικά εάν αυτές οι ταραχές θα μπορούσαν να έχουν προκληθεί σε οποιαδήποτε δημοκρατική χώρα, ή εάν η «χώρα που γέννησε τη δημοκρατία» διαθέτει ειδικά χαρακτηριστικά.

«Το επεισόδιο που προκάλεσε το χάος στην Ελλάδα -ο θάνατος ενός εφήβου από την αστυνομία- θα μπορούσε να συμβεί σχεδόν παντού. Και υπάρχουν αρκετές πόλεις, όπου θυμωμένες μειονότητες είναι έτοιμες να πάθουν αμόκ: σκεφτείτε τη Βουδαπέστη το 2006 ή το Παρίσι το 2005» αναφέρει ο Economist.

Στη συνέχεια το περιοδικό αναφέρει μια σειρά αιτίων δυσαρέσκειας, όπως η διαφθορά και η κακοδιαχείριση, ενώ κάνει αναφορά και στην κακή ποιότητα της ελληνικής εκπαίδευσης.

«Το πανεπιστημιακό σύστημα στην Ελλάδα είναι πιο κοντά στα χειρότερα στοιχεία του οθωμανικού παρελθόντος (όπως οι γραφειοκρατίες που παρεμποδίζουν την καινοτομία), από ότι η Τουρκία, με τις πολύ καλές ιδιωτικές και δημόσιες πανεπιστημιουπόλεις» αναφέρει χαρακτηριστικά το περιοδικό, το οποίο μιλά για μια κατάσταση γνωστή σε όλους τους Έλληνες: ότι στο εξωτερικό οι Έλληνες διαπρέπουν, ενώ αποφεύγουν να επιστρέψουν στη χώρα τους.

Ο Economist αναφέρει ότι αν και κατά το παρελθόν η ελληνική ηγεσία απέφευγε να δώσει απάντηση στα προβλήματα, τώρα υπάρχει ο φόβος ότι το κόστος θα είναι μεγαλύτερο εάν δεν επιλυθούν.

«Πολύ σύντομα ένας από τους δεινοπαθούντες πολιτικούς της Ελλάδας -είτε από την κεντροδεξιά που βρίσκεται τώρα στην εξουσία, είτε από την κεντροαριστερά που ηγείται στις δημοσκοπήσεις- θα πρέπει να μετατραπεί σε πραγματικό 'δημόσιο άνδρα'» καταλήγει το περιοδικό.

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

Αυτό είναι και το μεγάλο στοίχημα για όποιον αναλάβει την χώρα αμέσως μετά την σημερινή κυβέρνηση. Η κάθαρση και η ανιούσα. Και θα είναι κερδισμένοι ΟΛΟΙ. Κι εμείς κι ΑΥΤΟΙ. ΕΜΕΙΣ δηλαδή... Αν υπάρχει κάτι που μας κρατάει σ' αυτήν την χώρα είναι η ελπίδα. Η ελπίδα ότι αυτόν τον απίστευτο γεωγραφικό τόπο που πρόγονοί μας τίμησαν με σπουδαίες προσφορές στον πολιτισμό, θα μπορέσει να αποτελέσει την απαρχή μιας ευημερίας. Δεν είναι τυχαίο που όσοι φεύγουν έξω πραγματικά διαπρέπουν, γιατί το σύστημα στο οποίο εντάσσονται πραγματικά λειτουργεί και τους αποζημιώνει για τους κόπους τους. Μπορούν κι εδώ λοιπόν. Δεν μπορώ να δέχομαι άπραγος την ίδια παθητική άποψη ότι όλα είναι σκατά και δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα γιατί το σύστημα είναι διεφθαρμένο και αν βρεθεί ένας που να θέλει το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ θα τον βγάλουν από την μέση...

Θέλω να πιστεύω ότι θα καταλάβουν ΕΓΚΑΙΡΩΣ πως η περίοδοι χάριτος και ανοχών έχει ΕΞΑΝΤΛΗΘΕΙ παντελώς από τον κόσμο. Υπάρχει μόνο ένας δρόμος κι αυτός είναι προς τα ΠΑΝΩ.

Μπορεί τελικά να είμαι και αθεράπευτα ρομαντικός...

Όνειρο

2008-12-08T19:49:00.004+02:00

Πριν 4 μέρες είδα ένα όνειρο. Ξύπνησα με ανάμεικτα συναισθήματα. Μικρής χαράς και ελπίδας, στεναχώριας για την θύμιση, σφιξίματος...

Είδα τον ξάδερφο μου τον Κώστα χαμογελαστό, ξανθούλη όπως ήταν μικρός με μπόλικο μαλλί, άκουγα την φωνή του και η γλυκιά χροιά του μου χάιδευε πραγματικά τα αυτιά. Το χαμόγελό του είχε μια κρυμμένη μελαγχολία, όπως τον διέκρινα πάντα από πιτσιρικά (όντας πιτσιρικάς κι εγώ). Στο αυτοκίνητο που βρισκόμουν (σαν παιδί στα πίσω καθίσματα) τον έβλεπα έξω από το παράθυρο σκυμμένο να μου μιλάει και διέκρινα ένα βλέμμα στο πουθενά, λίγο στα χαμένα...

Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, προσπαθούσα να τον ξαναδώ, να συνεχίσω το όνειρο, αλλά δεν τα κατάφερα. Η έντασή μου και η χαρά μου ότι θα τον ξανάβλεπα μετά από 2μιση χρόνια ήταν τόσο έντονη που με έβγαλαν από την κατάσταση του ύπνου.

Αναρωτήθηκα αυθόρμητα μετά αν το τροχαίο που του χάρισε τις τελευταίες 10 μέρες του στο κρεββάτι της ανάρρωσης των ελληνικών νοσοκομείων θα ήταν προτιμότερο να τον άφηνε με κινητικά ή νοητικά προβλήματα... Αν ο οδηγός στην Εγνατία δεν καβαλούσε το πεζοδρόμιο με 80Χμ... Δεν ήθελα να πέσω στην παγίδα των "ΑΝ", το 'βγαλα απ' το μυαλό μου και κράτησα το χαμόγελο.

Θέλω να τον θυμάμαι υγιή, ζωντανό, χαμογελαστό, όπως πάντα κάναμε παρέα και τα λέγαμε οι 2 μας. Έναν άνθρωπο σκεπτικό, ολιγομίλητο, λίγο περιθωριοποιημένο για τις επαγγελματικές του επιλογές, αλλά πολύ χαμογελαστό και χαρούμενο σ' αυτούς που πραγματικά πλησίαζαν τον άνθρωπο Κωστή και δεν έμεναν στις επιλογές του και στην στάση ζωής του.

Χάρηκα πραγματικά που τον είδα στον ύπνο μου έτσι, ήταν όπως θέλω να τον θυμάμαι, όπως ήθελα να είναι πάντα όταν βρισκόμασταν μαζί. Χαμογελαστό και χαρούμενο. Ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι μου λείπει τόσο. Νομίζω ότι είναι ακόμα στα Γιάννενα, στην πόλη που έζησε μέχρι την ενηλικίωσή του πριν έρθει ξανά στην Θεσσαλονίκη...

Είχα την ανάγκη να αφήσω 2 λόγια για έναν άνθρωπο που αγάπησα και έμαθα 5 πράγματα σ' αυτήν την ζωή. Να 'μαστε καλά...

Story Of The Blues

2008-11-24T21:10:00.003+02:00

"Everybody knows
What the Blues is all about
It's a pain you can't live with
It's a woman you can't live without..."

Όχι άλλα λαμόγια...

2008-11-14T14:37:00.003+02:00

Ένα μεγάλο φάσκελο και ένα μεγαλύτερο ΚΡΑΑΑΑΑ από μένα στην Αννίτα για τον τρόπο που αντιμετωπίζει το γεγονός που της συνέβη και την προβολή που θέλει να δώσει μέσω της εκπομπής του Μάκη. Συγκεκριμένα άκουσα από το στόμα της να λέει κάτι τέτχιο: "τα έχω με τους αστυνομικούς τους συγκεκριμένους, γιατί όπως και το σύνταγμα αναφέρει ότι δεν πρέπει να υποβαθμίζεται η προσωπικότητα του κάθε πολίτη".

Παραθέτω μερικές φωτογραφίες από ανθρώπους που δεν υποβαθμίστηκαν ΠΟΤΕ από την Αννίτα Πάνια:

Είναι αμέτρητοι φαντάζομαι, αλλά δεν μπαίνω στον κόπο να βρω κι άλλους (άλλη δουλειά δεν είχαμε)... ΚΡΑ στο κάθε ξόανο λοιπόν, που λόγω της έπαρσης και της βλακείας και της αναγνωρισιμότητας που τους διακατέχει μέσω της τηλεόρασης ή όποιας σκουπιδομουσικής κι αν παράγει και θέλει να αυτοαποκαλείται και καλλιτέχνης νομίζει ότι μπορεί να αυθαιρετεί και να ανισταθεί στο σύστημα και στους ανθρώπους που θέλουν να κάνουν σωστά την δουλειά τους!

ΚΡΑ και ΟΥΣΤ!

Εμπρός στον δρόμο που χάραξε ο...

2008-11-11T23:07:00.005+02:00

Με αφορμή το post του φίλτατου Σταύρου, κατά κόσμον Cybergoulion, ανταπαντώ με μια διαχρονική και πάλι εικόνα του πολυαγαπημένου ΚΥΡ εν έτει 1985 και με την επιφύλαξη των πνευματικών του δικαιωμάτων...

Δουλεύω, άρα υπάρχω...

2008-11-11T16:19:00.007+02:00

Δουλεύω, άραγε... δουλεύω; Κι αν ναι, ποιόν δουλεύω είναι το σωστό ρώτημα. Ή το σωστό ρόφημα; Τι πίνεις και δεν μας δίνεις; Λίγο η γρίπη, λίγο ο πυρετός, λίγο τα τσάγια που έχω πιεί όλες αυτές τις μέρες, λίγο το scanner που αγόρασα προχθές...

Μαζί με το scanner, έκανα τις δοκιμές μου σε έντυπο υλικό για την διαπίστευση της αγοράς μου. Μέσα σ' όλα, ανακάλυψα ένα ξεχασμένο βιβλιαράκι που είχα σε μια κούτα με ξεχασμένα παλιά βιβλία μου. Ένα βιβλίο με γελοιογραφίες του ΚΥΡ, έκδοση 1985. Το μάτι μου έπεσε σε μια σελίδα που σήμερα την κατάλαβα διαφορετικά από το 1985 που πρωτοδιάβαζα μόλις 8 χρονών το βιβλίο αυτό...

Δεν περιγράφω άλλο, τα λέει όλα ο ευλογημένος... και ακόμα και σήμερα, 23 χρόνια μετά, απόλυτα επίκαιρος!

Άντα και ένα...

2008-10-28T01:55:00.006+02:00

Χα! Λάηκ ε τζόουκ!

Πέρσι τέτοιο καιρό έκανα την τελευταία μου εκδρομή στο τροχόσπιτο στα 3-5. Από φέτο δεν έχει τέτοια. Προτιμώ τα ξένα βουνά με περισσότερο χιόνι... Εξάλλου το ξένο είναι πιο γλυκό!

Φέτο εδώ! Σπίτι, στην πολή μας. Το καλύτερο δωράκι για την γιορτή μου ήταν (μετά την σφαίρα μου) ένα album του πολυαγαπημένου μου τρομπονίστα Nils Landgren με τίτλο "License to Funk".

Απουσιάζει εμφανώς ο ξεχωριστός Esbjorn Svensson, αλλά ακόμα κι έτσι η μπάντα είναι ένας σύγχρονος ανεβαστικός ήχος που σου θυμίζει πως ακόμα βγαίνουν μουσικές με όρεξη, ψυχή και μεράκι...

Καλές γιορτές, και... κόντρα στο κατεστημένο, να λέμε ΟΧΙ στους καταπατητές, ΝΑΙ στην ελευθερία της ψυχής μας! Ένα Drambuie ακόμααααα παρακαλώωωωωω...

Ντάρι ντάρι...

2008-09-03T20:33:00.004+03:00

Πάλι μουσική;

Πάλι, πάλι...

Έρχεται για άλλη μια φορά (για πρώτη) και ευελπιστούμε να μην ακυρωθεί τελευταία στιγμή όπως την προηγούμενη. Δεν αναφέρομαι στην ζουμερή Τζέι Ελόου, αλλά στον ασύγκριτο Gary.

Θα είμαι εκεί, 13/9, στις εγκαταστάσεις του Tae Kwon Do του Π. Φαλήρου...

Και κάτι από τα παλιά -->

Sweet Dreams...

2008-08-29T17:22:00.012+03:00

Από την Δευτέρα που μας ήρθε, μπήκα για τα καλά στους ρυθμούς του χειμώνα, τόσο που ολόκληρη την Τετάρτη έπρεπε να κοιμάμαι για να αναπληρώνω τις... 36 ώρες που δούλευα Δευτέρα και Τρίτη. Πέμπτη λοιπόν, αναρρώνοντας από τον ύπνο και τα ατελείωτα όνειρα που έζησα την μαγευτική Τετάρτη, βρήκα και μια ωραία κυρία να μου τραγουδάει ένα γλυκό ταιριαχτό τραγουδάκι...

Φιλιά και καλό Σαββατοκύριακο! ;)

Οι αδυναμίες δεν κρύβονται

2008-07-09T11:22:00.005+03:00

Καλοκαιρινό, groovy, funky, ανεβαστικό...

Όσες φορές κι αν βλέπω τον George Benson, διαπιστώνω το μεγαλείο αυτού του τέρατος που φαντάζει τον Robben Ford πολύ μικρό μπροστά του... στο On Broadway!!!

Έφυγε νωρίς....

2008-06-16T22:07:00.007+03:00

Άλλος ένας μεγάλος μουσικός μας άφησε πρόωρα. Προσωπικά τον λάτρεψα από τους Nils Landgren Funk Unit, μια μπάντα με σύγχρονο ήχο και τρελή ενέργεια στην σκηνή, την αγαπημένη μου τα τελευταία 7 χρόνια...

Ο λόγος για τον Esbjorn Svensson, τον 44χρονο σουηδό πιανίστα που έφυγε πρόωρα από ατύχημα σε καταδύσεις που έκανε την Κυριακή που μας πέρασε. Δεν χωράνε λόγια ούτε πρόκειται να προλογίσω για την ζωή του. Με στεναχωρεί πολύ το γεγονός, γιατί ένα μεγάλο κομμάτι της μουσικής μου ζωής κι επιρροής το οφείλω σ' αυτόν. Ήταν πάντα στην αναζήτηση νέων ήχων και ιδεών, κάτι που θαυμάζω σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης, την εξέλιξη.

Από σήμερα, παίζει στην μεγάλη μπάντα εκεί ψηλά...

Βενζίνη και Απλά μαθηματικά

2008-06-12T03:13:00.006+03:00

Αντιγράφω από τον φίλτατο Σπύρο όπως πολύ εύστοχα έθεσε τους προβληματισμούς του σε ένα φιλικό forum.

---

Το 2000 ειχαμε:
1 $ = 1.2 Euro
1 βαρέλι πετρέλαιο = 60$, επομένως 1 βαρέλι = 72 Euro

Σήμερα 2008:
1 $ = 0.64 Euro
1 βαρέλι γύρω στα 135$, επομένως 1 βαρέλι = 86 Euro
Οποτε πραγματικα εχουμε μια αυξηση της ταξεως του 16% στο πετρελαιο.

Το 2000 ειχαμε:
τιμη βενζινης = 0.73 Euro
Σημερα 2008:
τιμη βενζινης = 1.30 Euro
Οποτε πραγματικα εχουμε μια αυξηση της ταξεως του 80% στη βενζινη.

Η ερώτηση είναι ρητορική:
Αφού η άνοδος αυτά τα τελευταία 8 χρόνια του πετρελαίου είναι μόνο 16%, γιατί η άνοδος της βενζίνης είναι 80%; Εγω με το φτωχο μυαλο μου καταλαβαινω οτι το πετρελαιο το ανεβαζουν οι αμερικανοι για να ερχεται μια η αλλη με το δολαριο που πεφτει και σωστα κανουν. Καποια αλλα λαμογια ειναι αυτα που μας πηδανε εμας - και το κρατος βεβαια μαζι - και μας λενε οτι φταιει η ανοδος του βαρελιου.

Μην τα σκατε στους απατεωνες. Παρακατω καταλογος με τα φτηνα πρατηρια απο το http://www.ypan.gr/flash_fuel/

Μετριότης Μετριοτήτων Τα Πάντα Μετριότης

2008-05-29T14:20:00.007+03:00

Θα το γράψω κι αυτό... δεν γαμείς!

Σε μια κουβέντα ψες αργά, παρέα πολλών ατόμων, μεταξύ σοβαρού και αστείου (κλίνω πάντα προς το δεύτερο) τέθηκε ένα δίλημμα, δανεισμένο από κάποιο έργο ενός ξένου λογοτέχνη. Μια ερώτηση από γυναίκα που βάζει τον άνδρα σε ένα παιχνίδι σκέψης και προβληματισμού χωρίς λόγο! "Πες μου πώς είμαι πιο όμορφη; Με ή χωρίς ρούχα;"

Γέλασα...

Δεν απαντάς ξερά σε μια τέτοια ερώτηση. Δεν είναι αριθμητική. Πόσο κάνει 2+2; Ούτε ερώτηση του γνωστού παραμυθιού με την Χιονάτη (νάτη νάτη)... Δεν απαντάς καν. Δεν φτάνεις την γυναίκα στο σημείο να σε ρωτήσει. Της δείχνεις πάντα αυτό που αισθάνεσαι. Αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει και την επέλεξες να την έχεις δίπλα σου. Παρολαυτά έπρεπε να δώσω μια απάντηση στο "άσπρο ή μαύρο" που έπρεπε να διαλέξω.

Είπα κι εγώ τις κλισέ παπαριές μου (χαβαλές μετά ζύθου), αλλά το θέμα με άγγιξε περισσότερο από όσο θα περίμενα ή θα ήθελα να αφήσω τον εαυτό μου να προβληματιστεί ξανά. Η γυναίκα ανέκαθεν έψαχνε την επιβεβαίωση. Μέσα από τέτοιες μικρές απορίες ή διεξοδικές συζητήσεις, βλέπεις ότι οι γυναίκες σήμερα (όχι μόνο σήμερα, αλλά πλέον δεν το κρατάνε κλειστό) έχουν πολλά απωθημένα. Θέλουν και δεν τα βρίσκουν. Βρίσκουν αυτό που δεν θέλουν, αλλά το κρατάνε μέχρι να νιώσουν πλήρη αποστροφή. Αναρωτιούνται συχνά. Συχνότερα χωρίς λόγο. Ούτε καν ξέρουν γιατί...

Δηλώνω ευθαρσώς ότι ανήκω στην γενιά των ασυμβίβαστων. Δεν πρόκειται να επιτρέψω στον εαυτό μου να συμβεί κάτι τέτοιο σε μένα. Η μετριότητα θέλω να ελπίζω ότι θα παραμείνει άγνωστη λέξη...

Εδώ θα 'μαστε πάλι...

Ποντοστρούμφ

2008-04-07T04:38:00.007+03:00

Δουλεύεις; Κουράζεσαι...

Κουράζεσαι; Αρρωσταίνεις...

Αρρωσταίνεις; Γκρινιάζεις...

Κάπως έτσι κύλησε η βδομάδα που μας πέρασε. Άφθονες ώρες στο pc, μερικά πειραματάκια και αρκετός ελεύθερος χρόνος για να παίξω λιγάκι με πιό χαλαρούς ρυθμούς με πράγματα που πεθύμησα. Μια στιγμή αυτοσαρκάστηκα για την μικρή ποντιακή μου γκρίνια και μου βγήκε αυτό... το Ποντοστρούμφ!

Καλή εβδομάδα μας! ;)

Γιατί καίγονται οι ΗΠΑ για τα Σκόπια; Η αλήθεια...

2008-04-02T12:57:00.012+03:00

Αντιγράφω από ένα θέμα που βρήκα στο facebook:

Στον αμερικάνικο στρατό, κάποιοι χιουμορίστες υποστηρίζουν ότι µόνο δύο είναι τα ανθρώπινα κατασκευάσματα που διακρίνονται από το Διάστημα: το Σινικό Τείχος και το Camp Bondsteel.

Το Σινικό Τείχος όλοι το γνωρίζουμε ,το Camp Bondsteel όμως πολλοί λίγοι.

Είναι η μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική βάση στον κόσμο και βρίσκεται ακριβώς ...δίπλα μας. Στο Κόσοβο !!

Έχει έκταση 10.000 στρέμματα και βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του Κοσσυφοπεδίου, στην πόλη Ουρόσεβατς στα σύνορα με την FYROM.

Αμέσως μετά το τέλος των αεροπορικών βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία, τον Ιούνιο του 1999, οι ΗΠΑ απαλλοτρίωσαν µε ταχείες διαδικασίες την έκταση και σε χρόνο ρεκόρ, από τον Ιούλιο ως τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, προχώρησαν στην κατασκευή της βάσης Camp Bondsteel και της μικρότερης αλλά εξίσου σημαντικής βάσης το Camp Monteith .

Η Kellogg Brown & Root, (θυγατρική της Halliburton) που κατασκεύασε το Camp Bondsteel για λογαριασμό του στρατού, ασχολείται ουσιαστικά µε τα πάντα, στις βάσεις, εκτός από τα καθαρά στρατιωτικά θέματα, χάρη σε ένα από τα ακριβότερα συμβόλαια που υπέγραψε ποτέ το Πεντάγωνο των ΗΠΑ.

Στην Halliburton …..ως γνωστό διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Dick Cheney, μέχρι το 2000, οπότε και παραιτήθηκε για να συμμετάσχει στην πολιτική καμπάνια των Ρεπουμπλικάνων, λαμβάνοντας ως αμοιβή 34εκατομ.δολάρια !!!!!!

Κρίνοντας από την εξέλιξη της…..ιστορίας , μάλλον σαν προκαταβολή μου φαίνεται και αυτό γιατί υπό τη διοίκηση του Cheney ως υπουργός Άμυνας η Halliburton πέρασε από την 74η στην 18η θέση στην κατάταξη των κύριων εργολάβων του Πενταγώνου.

Η Halliburton λοιπόν δραστηριοποιείται στα Βαλκάνια -μέσω θυγατρικών- εκτός από την παροχή υπηρεσιών στα αμερικανικά στρατεύματα στις βάσεις που ανέφερα και σε πλήθος έργων, με κύριο την μελέτη κατασκευής του αγωγού ΑΜΒΟ.

Του ενεργειακού αγωγού δηλαδή, που επιθυμούν να λειτουργήσει το 2011 και θα μεταφέρει τα πετρέλαια της Κασπίας από το Μπουργκάς της Βουλγαρίας μέσω FYROM στο αλβανικό λιμάνι Βλόρα και από εκεί μέσω μεγάλων δεξαμενοπλοίων θα γίνεται η ενεργειακή τροφοδοσία της Ευρώπης και της Αμερικής.

Η βάση στο Κοσσυφοπέδιο και η τοποθεσία που επελέγη για την οικοδόμησή της «συνέπεσε»(Huh?) με τη διαδρομή του αγωγού AMBO (Albania, FYROM, Bulgaria Oil) και θεωρείται από στρατηγικής άποψης ως «κορυφαίας σημασίας» διότι έτσι ο αγωγός θα ελέγχεται οικονομικά και στρατιωτικά από τις ΗΠΑ, ακόμη κι αν μεταφέρει ρωσικό πετρέλαιο.

Στην ουσία δηλαδή καθιστά τις ΗΠΑ ρυθμιστές της "κάνουλας"...

Καταλαβαίνετε λοιπόν για ποιο λόγο …καίγονται οι ΗΠΑ ,τόσο για την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, όσο και για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Υπάρχει βέβαια και ένας άλλος εξίσου σημαντικός λόγος για τους ……ιθύνοντες της Αμερικανικής κυβέρνησης.

Tα τεράστια οικονομικά συμφέροντα (Halliburton ) διαπλέκονται με την πολιτική και τις στρατιωτικές παρεμβάσεις ,οι ιθύνοντες της κυβέρνησης Bush γίνονται ιδιαίτερα πιεστικοί, αφού αναμένεται να χάσουν την εξουσία στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2008.

Ό,τι προλάβουν στους επόμενους οκτώ μήνες.

Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος της πίεσης που μας ασκεί η κυβέρνηση των ΗΠΑ για να κλείσει το θέμα της ονομασίας και όχι η ….δήθεν επιθυμία του Bush να κλείσει την προεδρική του καριέρα με μια ….διεθνή επιτυχία ..

Αυτές οι «παπαρολογίες» που προσπαθούν να "καλλιεργήσουν" τα ….έγκυρα(?) και μη …….καθοδηγούμενα (?) ΜΜΕ της χώρας μας είναι μέσα στα πλαίσια ενός γενικευμένου σχεδίου αποπροσανατολισμού των συμπολιτών μας .

Βέβαια στο παιχνίδι μπαίνουν και κάποιοι από τους …χορηγούς των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, πολλοί εκ των οποίων δεν επιθυμούν για ευνόητους …διαπλεκόμενους λόγους να δοθεί τώρα …συγκεκριμένη λύση, ελπίζοντας ότι με την αλλαγή στην διακυβέρνηση των ΗΠΑ τον Νοέμβριο θα έχουν την ευκαιρία να αλλάξουν τους οικονομικούς συσχετισμούς (προς όφελος τους) στην περιοχή μας.

Ο Πρωθυπουργός της χώρας όμως, είναι γνώστης όλων αυτών των πτυχών και πλήρως πεπεισμένος ότι η παρούσα συγκυρία φαίνεται η πλέον κατάλληλη, για να λυθεί το Σκοπιανό ευνοϊκά για τη χώρα μας.

Αφού ….άντεξε στην τεράστια ….υπόγεια επίθεση που του έγινε , βρίσκετε πλέον τοποθετημένος στην σκακιέρα από θέση ισχύος.

Αυτοί …καίγονται και όχι εμείς.

Εάν θέλουν έχει καλώς , εάν όχι ……Veto !!!

--------

Πραγματικά πιστεύω ότι μόνο αυτοί είναι οι λόγοι της υποστήριξης των ΗΠΑ σε Αλβανία, Κόσοβο, Σκόπια, Ουκρανία. Κάπου είχα δει κι έναν οικονομικό χάρτη των βαλκανίων τον οποίο και θα ανεβάσω μόλις τον βρω...

Edit : Βρήκα και τον χάρτη. Είναι προφανή όλα αυτά νομίζω και μια απλή έρευνα βρίσκεις πολλές κραυγαλέες πληροφορίες για τις προθέσεις των Αμερικάνων. Είναι χρόνια προφανές ότι κάνουν ό,τι θέλουν τον πλανήτη... για το πετρέλαιο και μόνο!

Ένα παλιότερο άρθρο εδώ (πηγή "Ποντίκι")

Είναι τυχαίο το ενδιαφέρον τους για Κροατία, Ουκρανία και Γεωργία;

Κι ένα αρθράκι από BBC

Σαν παραμύθι...

2008-03-26T00:58:00.005+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη.

Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε 6.000.000 κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους!

Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε. Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε "υπερπολίτης" και αμολήθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν.

Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα παπάρια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροϊδία, παρά τα πρόστιμα.

Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε. Όρισε "Ημέρα Γυναίκας" όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε.. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι.

Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά.

Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά. Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τι που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο Δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας και είχαν την προσωπική του υποστήριξη.

Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.

Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ:
http://www.hno.harvard.edu/gazette/2004/03.11/01-mockus.html

-------------------

Έλαβα αυτό το άρθρο μέσω email και με εξέπληξε πολύ ευχάριστα ο τρόπος -τόσο που το δημοσίευσα στο blog μου- και η μοναδικότητα του ανθρώπου αυτού να περάσει στους αποσυντονισμένους πολίτες της συγκεκριμένης χώρας την αλλαγή της νοοτροπίας που τους χρειάζονταν για να γίνει η ποιότητα της ζωής τους απλά καλύτερη!

Αναρρωτιέμαι αν είναι ο μόνος τρόπος για να πείσεις πλέον τον αδιάφορο κόσμο του σήμερα να μπει ξανά στον σωστό δρόμο και να ασχοληθεί με αυτό που κληρονόμησε για να αφήσει κάτι καλύτερο στα παιδιά που θα φέρει στον κόσμο...

Ποιός θα κάνει τον σούπερμαν; Ποιός θα μας σώσει...;

Η τρέλα πάει στα βουνά...

2008-02-20T15:50:00.007+02:00

Φαίνεται απίστευτη αίσθηση και η γεωγραφική διαμόρφωση της χώρας μας ενδείκνυται για τέτοιες αποδράσεις...

Η μόδα αυτή ακούει στο όνομα Base Jump. Wing Suit ονομάζεται αυτή η... στολή που θυμίζει ιπτάμενο σκίουρο!

Πάρτε ανάσα και... απολαύστε! :)

Διασκεδάζω, άρα υπάρχω!

2008-01-28T21:55:00.000+02:00

Μια πρόγευση του τι ετοιμάζω για την συνέχεια...

Σκι για προχωρημένους

2008-01-22T14:42:00.003+02:00

Techniques from advanced to expert... :)

κι ένα για τον φίλο μου τον Θανάση 8^)

Η αγαπητή Paris Hilton

2008-01-14T20:58:00.001+02:00

Letterman, προσκυνώ... 8^)

Μια 8λεπτη συνέντευξη του David Letterman στην Paris Hilton, μετά την ιστορία με την βραχυπρόθεσμη φυλάκισή της...

Γούνες... ξανασκεφτείτε το

2008-01-10T15:37:00.000+02:00

Πρόσφατα είδα μια καμπάνια της PETA. Ένιωσα φοβερή αποστροφή, αλλά δεν πρόκειται να κλείσω τα μάτια κι εδώ. Όσοι αγαπάτε τους ανθρώπους, θα αγαπάτε σίγουρα και τα ζώα.

Θα δείτε κάποιες εικόνες που σοκάρουν, αλλά μόνο έτσι ξυπνάμε. Μόνο αν δούμε την ωμή πραγματικότητα. Ελπίζω να σας αγγίζει, έστω και μ' αυτόν τον άκομψο τρόπο...

Λευκές μέρες...

2008-01-03T12:02:00.000+02:00

Όπως έφυγαν έτσι να έρθουν... άσπρες μέρες στο τέλος της χρονιάς, άσπρες και στην συνέχεια της!

3 μόνο ώρες μακρυά από τον επίγειο παράδεισο ντυμένο στα ταιριαστά λευκά του, η απόλυτη ευτυχία, το "ένα" με την φύση. Όπως λέει και το φιλαράκι μου, εκεί ξεχνιέσαι, αφήνεις τα πάντα πίσω... ανήκεις εκεί!

Αυτό που ζήσαμε ήταν μόνο η αρχή, με τέτοια άμεση πλέον πρόσβαση σε μικρό χρόνο, τα πάντα είναι προσιτά και το κόστος της χαράς και της ευχαρίστησης πραγματικά ανεκτίμητο...

Καλή Χρονιά να έχουμε, να μας πάνε όλα όσο όμορφα τα αφήσαμε και τα βρίσκουμε! Εμείς επιλέγουμε το πόσο καλά θα περάσουμε! Καλές επιλογές λοιπόν...

Ανυπομονώ...

2007-12-21T03:30:00.000+02:00

Πριν 2 χρόνια ήμουν εκεί. 2 μέρες έμειναν για να ξαναπατήσω την κορυφή αυτή! Να χαρώ σαν μικρό παιδί, να παίξω, να ψοφήσω απ' την κούραση... Την ευχάριστη γλυκιά κούραση!

Καλές γιορτές σε όλους, να περάσετε με φίλους και ανθρώπους που αγαπάτε. Εγώ θα έχω (ευτυχώς) μερικούς δικούς μου ανθρώπους μαζί μου!

Τα λέμε σε μια βδομάδα!

Monkey Step (Live) - Ξυλουργείο

2007-12-18T15:59:00.000+02:00

Να σας υπενθυμίσω το live μας το Σάββατο στις 22 Δεκέμβρη. Για τους φανς, την Πέμπτη στις 19:00 θα είμαστε ζωντανά και στον 9.58.

Η "επίσημη" ανακοίνωση:

Το Σάββατο 22 Δεκεμβρίου, μια ανάσα πριν τα χριστούγεννα στο ξυλουργείο του Μύλου, η θερμοκρασία θα ανέβει σε ένα πάρτυ πλημμυρισμένο από τους ρυθμούς της funk της disco της acid jazz! Οικοδεσπότες της βραδιάς οι Monkey Step, το μουσικό συγκρότημα των 10 ατόμων που με τη δυναμική τους παρουσία, υπόσχονται να μας ξεσηκώσουν με μία συναυλία «γιορτινή», γεμάτη τρελό ρυθμό και χορό!

Και βιντεάκι με το ραδιοφωνικό σποτάκι και την αφίσσα παρακάτω!

Llorando

2007-12-09T15:50:00.000+02:00

Ένα... ακόμα μουσικό θέμα :)

Σκηνή από μια αγαπημένη μου ταινία, στην οποία μιλάει για μια ακόμα φορά η μουσική. Αυτή την φορά μόνο φωνή, acapella, σε μια γλώσσα άγνωστη για μένα, που όμως με άγγιξε χωρίς να ξέρω για τι τραγουδάει...

Αργότερα έμαθα ότι είναι διασκευασμένο το "Crying" του Roy Orbinson κι η αλήθεια είναι ότι βουρκώνεις κάθε φορά όταν την ακούς...

The Boy From Seattle

2007-11-27T16:40:00.001+02:00

Σαν σήμερα γεννήθηκε πριν 65 χρόνια. Και για πόσα ακόμα θα θυμόμαστε και θα μας αγγίζει η μουσική του...

Θεωρώ ότι η τέχνη που άφησε πίσω του θα εμπνέει και θα επηρεάζει ακόμα γενιές και γενιές. Και αυτή είναι η σφραγίδα ενός πραγματικού καλλιτέχνη. Πολλοί τον θεωρούν τον κορυφαίο "κιθαρίστα" όλων των εποχών. Ο ίδιος αντιδρούσε σαν μικρό ντροπαλό παιδάκι, έσυκβε το κεφάλι και το κουνούσε απελπιστικά. Η δημιουργία μετρούσε γι' αυτόν. Η αγάπη του γι' αυτό που ένιωθε και έβγαζε προς τα έξω... Τυχαίνει να ήταν κιθαρίστας.

Μάζεψα μερικά δείγματα από αγαπημένες μουσικές του παιγμένα από τον ίδιο και από άλλους. Παραμένει επιρροή και πηγή έμπνευσης για περισσότερο από 4 δεκαετίες, έθεσε τα standards στην ροκ και επανέφερε το blues στο προσκήνιο πιό φρέσκο από ποτέ.

Και η αμεσότητα του blues μιλάει πάντα κατευθείαν στην καρδιά σου... Από έναν άνθρωπο που ποτέ δεν σπούδασε αυτό που έκανε. Αυτοδίδακτος. Μοναδικό αληθινό ένστικτο. Αληθινή Φλόγα. Αυτός και τα τραγούδια του...

Jimi Hendrix - Angel

Jamie Cullum - Wind Cries Mary

Tuck & Patti - Castles Made of Sand/Little Wing

Kronos Quartet - Foxy Lady

Foy Vance - Crosstown Traffic

John Mayer - Bold As Love

Nigel Kennedy - Purple Haze

Steve Vai - The Boy From Seattle (dedicated to J.H.)

Stevie Ray Vaughan - Voodoo Child

Jimi Hendrix - Hey Joe

Monkey Step - Ξυλουργείο

2007-11-20T14:56:00.000+02:00

Προανακοίνωση :)

Το Σάββατο 22 Δεκεβρίου, οι 10μελείς Monkey Step (και με εκλεκτούς φίλους επί σκηνής) θα εμφανιστούν στο Ξυλουργείο του Μύλου. Φορέστε τα... αθλητικά σας και ελάτε στο live μας να ξεφαντώσουμε σε ρυθμούς Funk/Disco/Soul/Acid Jazz.

Αναμείνατε και την επίσημη ανακοίνωση, θα σας ενημερώσω συντόμως...

John Mayer - Belief

2007-11-19T02:41:00.000+02:00

Περασμένα μεσάνυχτα, μουσικούλα, χαλάρωση... Κάτι με τράβηξε σε ένα τραγούδι που δεν έδινα πολύ σημασία παλιότερα.

Αρχικά το groove του. Μετά πρόσεξα τo solo του. Το ξανάκουσα. Λιτό, περιεκτικότατο και πολύ δυνατό... Κάτι είχε όλο το τραγούδι. Θες κάτι από Police, κάτι από Eric Clapton, Stevie Ray Vaughan, οι επιρροές του είναι εμφανείς. Αλλά αυτό έχει και ένα ακόμα "κρυφό" χαρτί. Τον στίχο.

Περιεκτικός και διαφορετικός.

-------------------
John Mayer - Belief (Lyrics-Music: John Mayer)

Is there anyone who ever remembers
changing their mind from the paint on a sign?
Is there anyone who really recalls
ever breaking rank at all
for something someone yelled real loud one time?
oh, everyone believes
in how they think it oughta be
oh, everyone believes
and they're not going easily

belief is a beautiful armor
but makes for the heaviest sword
like punching underwater
you never can hit who you're trying for
some lead the exhibition
and some have to know they tried
it's the chemical weapon
for the war that's raging on inside
oh, everyone believes
from emptiness to everything
oh, everyone believes
and no one's going quietly

we're never gonna win the world
we're never gonna stop the war
we're never gonna beat this
if belief is what we're fighting for

we're never gonna win the world
we're never gonna stop the war
we're never gonna beat this
if belief is what we're fighting for

is there anyone you can remember
ever surrender with their life on the line?

we're never gonna win the world
we're never gonna stop the war
we're never gonna beat this
if belief is what we're fighting for

we're never gonna win the world
we're never gonna stop the war
we're never gonna beat this
if belief is what we're fighting for

what puts a hundred thousand children in the sand?
belief can, belief can
what puts a folded flag inside his mother's hand?
belief can, belief can
----------------------

Υπάρχουν ακόμα νέοι που έχουν πράγματα να δώσουν στον σάπιο αυτό χώρο της τέχνης, και καταφέρνουν παρά την εμπορική επιτυχία τους να βρίσκονται χαμηλά στην γη και κάτω από καλάμια. Κι η μαγεία του Blues είναι η αλήθεια. Ο αυτοσχεδιασμός και η ψυχή του ερμηνευτή... κατευθείαν στην καρδιά σου...

Μπή Γιού

2007-11-13T03:01:00.000+02:00

Είναι ωραίο να είσαι ο εαυτός σου...
Να επιλέγεις ανθρώπους που είναι ο εαυτός τους...
Να επιλέγεις ανθρώπους που δέχονται και θέλουν τον εαυτό σου...
Να μοιράζεσαι το "είναι" σου και να χαίρεσαι με το "είναι" του άλλου...

Για τους λίγους αυτούς αληθινούς ανθρώπους ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την μοναδικότητά τους και τον αγώνα που κάνουν να κρατηθούν στην αντισυμβατική πραγματικότητα... Που συνεχίζουν και ονειρεύονται!

Αυτοί ΞΕΡΟΥΝ!

Προσωρινή απουσία λόγω υποχρεώσεων

2007-11-06T03:06:00.000+02:00

Κορτσόπα και Πουλόπα (τεμέτερον γαρ), θα σας χαιρετίσω προσωρινά, ξημερώματα Τρίτης (σε 3 ώρες περίπου) κατεβαίνω στην ρημάδα την Αθήνα που μας έφαγε την ψυχή με τις αναβολές της, θα ανεβάσω όμως ένα ποστ στην επιστροφή που πιθανότατα να είναι και θέμα για ταινία...

Καλή εβδομάδα να έχουμε, τα λέμε σε μερικές μέρες!

σ.σ: ΑΝ έχουμε ίντερνετ κάτω, θα τα πούμε πιό σύντομα!

Aufwiedersehen!

Μια Μύγα Στο Χαρτί

2007-11-05T03:57:00.000+02:00

Έψαχνα παλιά μου σκίτσα, μιας και ξύνπνησε το μικρόβιο πάλι μέσα μου (thanx Cybergoulion) και ανακάλυψα ένα λογότυπο που είχα κάνει για την μπάντα που είχαμε το 2003 και παίζαμε Funk. Το όνομα αυτής είχε να κάνει με μια funky μύγα...

Ιδού!

Ένα σκίτσο, μια παλιά ιστορία

2007-11-04T14:45:00.000+02:00

Ανακάλυψα ένα σκίτσο που είχα κάνει πριν 7 χρόνια, την μέρα που έπαιρνα το χαρτί της απόλυσης από το Ναυτικό... Τους έκανα αρκετά δωράκια εκεί με το αντίστοιχο αντάλλαγμα πάντα (άδειες) και αυτό έπεσε στα μάτια μου πάλι πριν 2 μέρες.

Είχα πολλά μέσα μου και ήθελα με κάποιο τρόπο να δείξω την οργή και την αγανάκτησή μου για εκείνη την περίοδο για έναν πόλεμο νεύρων, πράγμα που βέβαια δεν έγινε ποτέ, αλλά μου βγήκε στο χαρτί. Μια απόκρυφη επιθυμία για εκδίκηση... η μοναδική φορά που ένιωσα αυτό το συναίσθημα!

υ.γ: Υπάρχουν μερικές ασυνέχειες στο σκίτσο, λόγω του βεβιασμένου της κατάστασης...

In A Different Mood

2007-11-03T18:27:00.000+02:00

Η εικονογράφηση είναι περιττή στα βιβλία. Μπορεί η εικόνα να είναι 1000 λέξεις, αλλά από μερικές λέξεις μπορείς να πλάσεις αμέτρητες εικόνες...

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με μια δυνατή ιδέα ή μια απλή μελωδία στην μουσική. Ο στίχος μπορεί να καταστρέψει την καθολική αρμονική υπεροχή των ήχων!

Ένα 3ωρο ταξίδι αναζήτησης για νέους προορισμούς με έφερε σε νέες μικρές οάσεις...
Ακουστική Κιθάρα με διαφορετική προσέγγιση.

Andy McKee - Guitar

Erik Mongrain - AirTap!

Carlos Vamos - Little Wing

Κι όπως λέει κι ένα φιλαράκι...
Ουφ, Γιουτιούμπιασα!!! :)

Jamie x2

2007-11-01T01:31:00.000+02:00

Και επειδή γουστάρω την τρέλλα του...

Πάρτε και τον αυτοσχεδιασμό ενός σχεδόν αυτοδίδακτου μουσικού!

Jamie Jamie...

2007-10-31T04:31:00.000+02:00

Για να μην μακρυγορήσω, μιας και είναι περασμένη η ώρα και το κρεββάτι με φωνάζει επίμονα, μια μέρα που έδειχνε εφιαλτική για μένα απ' την αρχή της, σιγά σιγά οι πόνοι και οι αναγούλες πέρασαν και έκλεισε με ένα απροσδόκητα όμορφο βράδυ!

Στην "ανώνυμη" μουσικό που μας χάρισε ένα διαφορετικά όμορφο βράδυ, αφιερωμένο το παρακάτω τραγουδάκι! Σ' ευχαριστώ!

...ΑΝΤΑ!

2007-10-28T20:14:00.000+02:00

Ημέρα 1η

Ταξίδι - Διαδρομή - 5η με άποψη

Με το GPS να επιμένει για Έδεσσα και η 5η του Ibiza με χροιά ΚΤΕΛ συνεχίσαμε πεισματικά για τα Πηγάδια της Νάουσας. Ο δρόμος ανοιχτός, στεγνός και ο καιρός μουντός και φθινοπωρινός, όπως ταιριάζει στην εποχή. Μια γρήγορη ανάβαση σε ήχους Jazz-Funk και Bluezy Gary Moore μας έφερε νωρίς το πρωί στην κορυφή του δρόμου στο χιονοδρομικό.

Άφιξη (Τροχόσπιτο) - Πρώτη εντύπωση

Δ: Η θέση δίπλα στο τροχόσπιτό μας κενή, ο μπαρμπα-Βασίλης μας την έκανε φέτος (σκέφτηκα). Για κανένα 5λεπτο προβληματιστήκαμε και το λευκό περιστέρι ήρθε και έκατσε ξανά στο κεφάλι μου! "Έλα ρε, 3 τροχόσπιτα πιο δεξιά είμαστε...!"

Θ: Το χιονοδρομικό εμφανίστηκε μπροστά μου χωρίς την χειμερινή του φορεσιά..."Έτσι είναι από κάτω;;;"...σκέφτηκα... Από την άλλη σκεφτόμουν ότι καπώς πρέπει να περάσει στα δικά μου χέρια το τροχόσπιτο του φίλου μου...

Κατέβασμα για μποτίλια κ κάρβουνα

Τσεκάραμε τα απαραίτητα, τακτοποιήσαμε τσάντες, φαγιά, ποτά, ποτά, ποτά και κοιτάξαμε για τα βασικά: θέρμανση και νερό... Ωραία. Νερό υπάρχει, τρέχει ακόμα η πηγή! Θέρμανση γιοκ. Ίσα που προλαβαίνουμε τον "γκαζάκια" στην Νάουσα! Ψψψψψτ, νεαρέ! Πιάσε μια 10άρα. Προπάνιο, ναι! Μήτσοοο, και κάρβουνα! Να φάμε και τίποτα...

Ανέβασμα "με τα τέσσερα" και τα άλλα τέσσερα ανάποδα

Μετά φόβου έκρηξης προπανιούχας φιάλης (στα πόδια του Θ) η επιστροφή αργή...(Δ: "Γαμώτο"). Αλλά ο απέναντι είχε άλλη άποψη... Τρελλό μπαντιλίκι, παραλίγο αγκαλίτσα και ξαφνικά "τανάσκελα" μέσα στο χαντάκι...

Σε μια κλειστή αριστερή στροφή με τον νου μας στην φιάλη εμφανίστηκε πρώτα ο κώλος και μετά το υπόλοιπο Όπελ Μάντα και ο μπάρμπα-Ηρακλής να προσπαθεί να μαζέψει τα αμάζευτα... Στον καθρέφτη του Δ είχαμε μια Χολυγουντιανή σκηνή με εναλλασόμενα views του Όπελ -ουρανός, πόρτες, κώλος, σκυλιά, εξατμίσεις. "Έφυγε μαλάκα, έφυγε το γίδι..."

Το Μάντα, ο Ηρακλής, τα σκυλιά και το τσιγάρο!

Δ: Πλησίασα προσεκτικά, έχοντας στον νου 2 πράγματα. Τι κατάσταση θα αντιμετωπίσω και τι ώρα θα φάμε. Ένα "φσσσσς" (μπόινγκ) ακούγονταν και ξανασκέφτηκα μήπως έπρεπε να πάρω και τον πυροσβεστήρα. Ήταν η ρόδα που ακόμα γυρνούσε, ευτυχώς μόνο αυτό. Ο "Η" μέσα στην παραζάλη του προσπαθούσε κάτι να σπάσει για να βγει από το Όπελ αλλά πιο πολύ τις λαμαρίνες κλωτσούσε... (Εδώ Ηρακλή, εδώ!) Ευτυχώς η πάνω πόρτα άνοιγε (συνοδηγού γαρ) και τον βγάλαμε ανέπαφο. "40 χρόνια οδηγός... το μπ@@@δέλο πώς μου έφυγε;;;" (Εμ μπαρμπα-Ηρακλή... ημισλίκ τα λάστιχά σου, ρετσίνα μύριζα πριν πλησιάσω το Όπελ και μου μιλάς για μπουζούκια και ιστορίες με τον Καζαντζίδη και τον Διονυσίου...)

Θ: Πλησιάζοντας το ανάσκελο Μάντα δεν σκεφτόμουν φωτιές και άλλα τέτοια...παρά μόνο να βγεί χωρίς πολλά τραύματα, άσχετα αν η καλοπέραση καθυστερούσε για λίγο...ο "Η" ναι μέν βγήκε ανέπαφος (μόνο που μέσα την παραζάλη του ζητούσε τσιγάρο, " Άλλη αίσθηση..." είπε) αλλά τα σκυλιά στο πορτ-μπαγκάζ; " Άστα εκεί...μην φύγουν!". Και που να πάνε; Μήπως ήξεραν και που βρίσκονταν μετά από τέτοια τούμπα;..." Τι ώρα θα φάμε επιτέλους; "

Καλοριφέρ, ψήσιμο, το τροχόσπιτο (το άλλο) και τα καμμένα λουκάνικα!

Συντονισμένες κινήσεις στον συμπυκωμένο πλέον χρόνο που έχουμε. Τα στομάχια κάνουν defragment, η υγρασία τρυπάει κόκκαλα και το τοπίο εναλλάσει καθαρό οπτικό πεδίο με περιορισμένο εντός 6 μέτρων. Η προπανιούχα φιάλη συνδέθηκε προσεκτικά (γλυτώσαμε το πυροτέχνημα, μην την πάθουμε τώρα), η ψησταριά βρέθηκε (σε μια από τις γειτονικές κατοικίες) και επιτέλους, ήρθε η ώρα να φάμε...

"- Συγγνώμη, μπορείτε να βοηθήσετε για λίγο;"

- Τσάκο ρε Μήτσο την μασιά και πρόσεχε τα κουτόπουλα... (Θ: ΘΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕΤΕ ΝΑ ΦΑΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;)

(10 secs)

- Μήτσοοοο, έλα ρε βάλε κι εσύ ένα χεράκι να παρκάρουμε ένα τροχόσπιτο...

(10 mins)

Δ: Πρωινή γυμναστική ήθελες; Πάμε να φάμε τώρα... Ωχ, τα λουκάνικα ρε συ... (Φσσσσσσσς)

Γκολ και κάψιμο... και τώρα;

Και μετά την χαλάρωση (του ξεροψημένου φαγητού μετά παγωμένης μπύρας), η απόλυτη χαλάρωση. Πίνω μαύρη (μπύρα) και παίζω Pro!

Δ: Τι πάτησες; Πού είναι η μπάλα; Δεν πίνω άλλο...
Θ: Μόνη της έσβησε...Τι Γκολάρα έβαλα πάλι;;;
...
(On-Off. On-Off. On- πατ, πατ - Off. On: Πατ, πατ! Ντουκ! Σπλατς! Μπραφ... Ντργκστάου!)
...
Δ: Πάει μπόη... Κάηκε! Ούτε 30 χρόνια δεν μας έβγαλε...
Θ: Καλά, χαρτιά έχεις;

Ξερή, πυργόλεξο και τσάι με κονιάκ

Ό,τι λέει ο τίτλος! Ξερή, πυργόλεξο και κονιάκ. Στο σαλέ. Μετά μουσικής. Ποιοτικής μουσικής. Πχιότητας λέμε. Τέλοςςςςς.

Jamie καληνύχτα!

Με τον Jamie Cullum να μας νανουρίζει (χαμηλ. μπαταρ. γαρ), παπλωματωθήκαμε και....zzzzzzz!

Ημέρα 2η

Πρωινή δροσούλα και τοπίο στην ομίχλη (που είναι οι γορίλλες; Οέο;)

Το πρωινό έτοιμο και...
Μιαμ, χλαπ, γκλουπ...
"Το μήλο το πήρες;"
"Ναι, εσυ;"
"Ναι, φύγαμε για το βουνό..."
"Που είναι το βουνό όταν είσαι στο βουνό;"

Μιάου, "Ωχ, τι είσαι εσύ;"

Περπατάμε και πάμε...

...για το χωριό...

Ποιό χωριό;

Πού χωριό;

Υγρασία και χαρά...

...για τα πρώτα άντα!

Καλώς τα δεχτήκαμε! :)

Μικρές, ανθρώπινες στιγμές

2007-10-26T11:44:00.001+03:00

Την σημερινή, επιλέξαμε να εορτάζουμε όσους ονομάζονται Δημήτρηδες και Δημητρούλες.

Τέτοιες μέρες, αντιλαμβάνεσαι ότι παρά την αποξένωση και την μοναξιά που μπορεί να νιώσεις με τους ρυθμούς που ζεις, υπάρχουν άνθρωποι που είναι ή πέρασαν κάποια φεγγάρια από την ζωή σου και συνεχίζουν να σε θυμούνται έστω και μιά μέρα τον χρόνο.

Αυτό που εισπράττω τέτοιες μέρες με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Προφανώς, χωρίς πολλές φορές να το γνωρίζω, προσφέρω κι εγώ στους άλλους κάτι από την δική μου ενέργεια...

Να 'μαστε γεροί λοιπόν και να απολαμβάνουμε τις στιγμές. Να μην ξεφεύγουμε και χάνουμε την ουσία των πραγμάτων: Μικρές, ανθρώπινες στιγμές!

Γηράσκω αεί...

2007-10-19T02:31:00.000+03:00

Πόσες φορές σας έχει τύχει να σκέφτεστε έναν άνθρωπο και όλες οι συγκυρίες να τον φέρουν μπροστά σας;

Πράγματα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό μου τον θύμιζαν ολοένα και περισσότερο και είχα πάνω από ενάμιση χρόνο να τον δώ, να μάθω τι κάνει, πώς τα πάει, αν είναι καλά στην υγεία του, αν συνεχίζει να γράφει και να δημιουργεί, να προσφέρει αυτό που με έκανε κι εμένα να αγαπήσω περισσότερο από κάθε τι στον κόσμο... Την μουσική.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα, ένας άνθρωπος αγέραστος, πάντα πρόσχαρος και πάντα χαρισματικός. Μια συγκυρία συμπτώσεων με έφερε έξω από το παλιό μου ωδείο και μπούκωσα από συγκίνηση όταν τον είδα στο γνώριμό του γραφείο. Η αντίδρασή του όμοια και η 4ωρη κουβέντα μας διακόπηκε από το τηλεφώνημα της γυναίκας του που ανησύχησε καθώς ήταν περασμένα μεσάνυχτα...

Άνθρωπος ανοιχτός, με δίψα για μάθηση και εσωτερική αναζήτηση, παράλληλα σεμνός και ταπεινός, χαμηλών τόνων, άνθρωπος που μοιράζεται τα πάντα προκειμένου να πάρεις έστω και ένα πολύ μικρό πετραδάκι από την αγάπη που νιώθει ο ίδιος για το υπέρτατο δώρο του ανθρώπινου πολιτισμού. Την μουσική.

Νιώθω πολύ τυχερός που βρέθηκε αυτός ο άνθρωπος στην ζωή μου πριν από 15 χρόνια και μου μετέδωσε μια σπίθα που τώρα πλέον καίει σαν φωτιά & θα σβήσει μόνο μαζί με την ψυχή μου...

Ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας!

Μίλτο, να 'σαι πάντα καλά!

Δεν φεύγω... επιστρέφω (αμέσως γαμώτο)

2007-10-18T04:02:00.000+03:00

Μια αρπαχτή ρετσίνα στις 16:00, Pack & Go για το ταξίδι της επιστροφής έχοντας το αβαντάζ του συνοδηγικού καθήκοντος...

Το κάθισμα πίσω και απόλαυση των λίγων αυτών δευτερολέπτων απομόνωσης που μοιάζουν με ώρες συνοδεύονται από σκέψεις και εικόνες που διαδέχονται αρκετά νευρικά η μία την άλλη. Μια στιγμή, ένας ήχος, μια εικόνα ενός καθαρού ουρανού, η απρόσμενη τρύπα που έκανε μαγευτική την άχρωμη δύση του ηλίου έκαναν ακόμα και το ταξίδι τις επιστροφής στην ρουτίνα, μια ευχάριστη διαδρομή...

Κατακλείδα ο Περίδης. Έκατσε γάντι εκεί που ζητούσε η ψυχή μου κάτι λυτρωτικά όμορφο να νιώσει. Και το είχε ο στίχος αυτή την φορά...

"Ρίχνω στη νύχτα μια σπρωξιά
παίρνω φωτιά και ξημερώνει
στη τελευταία ρουφηξιά
κάνω όρκο να τελειώσει πια
ότι τελειώνει.

Μπαίνω στο τρένο την αυγή
για να με βρει σε άλλο μέρος
η μέρα ετούτη που θα μπει
να με γλιτώσει απο ‘κει
που ήμουνα ξένος.

Φεύγω,φεύγω,κάθε μέρα φεύγω
μέτρο-μέτρο, όλο πιο μακριά
φεύγω,φεύγω, τόσα χρόνια φεύγω,
στη καρδιά μου όλο πιο κοντά.

Ρίχνω στα μάτια μου ένα φως
και κάνω ανάκριση μονάχος,
ο χωρισμένος μου εαυτός
είναι που χώρισε το κόσμο
από λάθος.

Άραγε τι να φταίει τι
που ονειρευόμαστε στον ξύπνιο,
και να ‘ναι η λησμονιά αυτή
που ανοίγει πόρτες το πρωί
στο πρώτο χτύπο."

Music Inside

2007-10-09T15:12:00.000+03:00

Ορμώμενος από το θέμα της φίλτατης freecat ανεβάζω κάτι ανεβαστικό...
Αν με δείτε να χαμογελάω, κάτι τέτοιο παίζει και με γαργαλάει μέσα μου...

Πρόβλημα...

2007-10-07T23:55:00.000+03:00

Αφιερωμένο στους φίλους μου μαθηματικούς και ουχίν μόνον!

Δείτε παρακάτω έναν έξυπνο τρόπο για πολλαπλασιασμούς μεγάλων αριθμών... 8^)

Citroen Xsara - Marshall Lee, Σημειώσατε Χ

2007-10-03T05:12:00.000+03:00

Μια σπάνια ημέρα απόλυτης χαλάρωσης η Τρίτη.

Οριζοντίως και ημικαθέτως μέχρι το απόγευμα, κρεμασμένος πάνω από το τηλέφωνο (λέμε τώρα) για μια δουλειά που τελικά έγινε και χωρίς εμένα - ευτυχώς δεν είμαι πάντα απαραίτητος. Σαν μίνι διακοπές, από αυτές που είχα ανάγκη και δεν έκανα φέτος το καλοκαίρι ήταν αυτές οι ώρες... Βρήκα λίγο ακόμα από τον πολύτιμο αυτόν χρόνο μου για έναν απογευματινό καφέ και η ιδέα έσκασε σαν βόμβα για να μου ξυπνήσει κάθε ναρκωμένο παιδικό ενστικτώδη ενθουσιασμό.

4 ώρες που δείχναν ατέλειωτες με το πρώτο δίωρο άκρως εξαντλητικό... Πάνω από 600 άλογα και τόνοι άκαυστης βενζίνης χύθηκαν στις ασφάλτινες πίστες της Ισπανίας, της Ιαπωνίας, τους κατσικόδρομους της Αττικής και τα χιονισμένα βουνά της Φινλανδίας... με το λυσσασμένο (γκρρρρ) Xsara του Mr.V να τσιροκοπάει και το βαρκάκι μου να σημαδεύει κάθε χλωρίδα που φάνταζε εμπόδιο στον wannabe κάμπο που 'θελα να τρέξω...

Ευτυχώς ο Marshall Lee, έβαλε την τάξη ως (σ)ερίφης και αποκαταστήσαμε την πανωλεθρία αποχωρώντας με όρθιο το ανάστημα...

Εις το επανακανονίζειν λοιπόν (κεφάλια μέσα λέμεεεε...)

Blogahontas - updated (02.10.07 - 13:44)

2007-10-02T03:31:00.000+03:00

Προσπαθώ να συγκεντρωθώ. Δεν κατεβάζει τίποτα η γκλάβα μου. Είχα τόσα πολλά να αποτυπώσω όταν ανακάλυψα το ιστολόγιο. Χάρηκα και στρώθηκα να οργανώσω την σκέψη μου. Κοιτώ την οθόνη μου και προσπαθώ μάταια να πιαστώ από μια ατάκα να ξεκινήσω... Μπλό(γ)καραν όλα. Στην ιδέα της μόνιμης έκθεσης των σώψυχών μου, αγκομαχώντας να ξε-μπλογκάρω...

Μια στιγμή... Αυτό είναι!

Γεννήθηκε η Blogahontas, η μούσα του Blog μου. Η αιθέρια μπιτ-γενής ύπαρξη. Η φωνή της συνείδησης. Ο Τζίμινι-Κρίκετ μου (ναι Μαστρο-Τζεπέτο). Το μόνο που μένει είναι να πάρει σάρκα και οστά...

Ετοιμάζω το σκίτσο της, τ' ακούς Θάνο;

Benson Rulez

2007-10-01T04:50:00.000+03:00

Πάλι δεν με πιάνει ύπνος. Γύρισα ξανά στο παλιό εφηβικό, οργανικό μου ρολόι. Ο οργανισμός αντιδρά στις υποταγές της καθημερινότητας, θέλει να κρατηθεί λίγο ακόμα αυτό το βράδυ...

Έψαξα ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι. This Masquerade. Ναι, Benson θα άκουγα τώρα, αυτό θέλω να κάνω...

George Benson - This Masquerade

Ανατρίχιασα...

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του... μείνε

2007-10-01T02:59:00.000+03:00

Φακελώθηκα κι εγώ.

Ομολογώ πως έχω ξεχάσει να γράφω. Αναλώνομαι στις καθημερινές μου ασχολίες και όλη μου η ενέργεια φεύγει στην δουλειά μου, σ'αυτό που προσπαθώ κοντά ένα χρόνο τώρα να στήσω για να αποδώσει καρπούς αργότερα στην ζωή μου.

Τι μας μένει; Λίγος χρόνος, ποικίλα συναισθήματα, πλούσιες εμπειρίες. Ανακατατάξεις.

Κρατάω τον χρόνο που αφιερώνω στους φίλους μου. Τους ανθρώπους που θέλω κοντά μου, αυτούς που μου γεμίζουν τις μπαταρίες για το υπόλοιπο των ημερών που έρχονται, τους Δικούς μου Ανθρώπους. Σ' αυτούς οφείλω και τον τίτλο. Την αβάσταχτη ελαφρότητα του μείνε. Της γεύσης που μένει τελικά μέσα από τις ανθρώπινες αυτές σχέσεις...

Να' στε όλοι καλά!