Αντίδραση

Πιστεύω πως κάθε είδους απεργία, πορεία, διαμαρτυρία έχει χάσει την ουσία της πρωτογενούς ύπαρξής της. ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Αποτελούν πάντα αφορμές για να κουκουλωθούν κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις, άλλοθι για όλες τις καίριες καταστάσεις που αλλάζου την ιστορία της χώρας μας, μας θέλουν διχασμένους και απέναντι στους συνανθρώπους μας να σφαζόμαστε...

...και κάποιος χαμογελάει χαιρέκακα στην κορυφή της πλουτοκρατικής πυραμίδας...

Αυτή την εικόνα έχω όλα αυτά τα χρόνια που συμβαίνουν τέτοια έκτροπα και ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΘΕΣΗ για το αυτονόητο. Το παιδί σου αν κάνει αταξία, του επιβάλλεσαι και το συμμορφώνεις τάχιστα. Αν δεν το κάνεις, είσαι κακός γονιός. Κι εμείς πολιτικά έχουμε κακούς γονείς, αλλά θετούς γονείς. Ήμασταν ορφανοί πολιτικά, παραμείναμε ορφανοί και βρέθηκαν μερικοί καιρ(δ)οσκόποι να μας υιοθετήσουν και να αποτελειώσουν αυτό που πήγε να αναστηλωθεί μεταπολιτικά.

Και χάσαμε πλέον την εθνική μας κυριαρχία. Αυτό είναι το παιχνίδι που εκ των προτέρων με απασχολούσε και συνεχίζει να με απασχολεί... Δεν έχουμε λόγο στο ίδιο μας το σπίτι. Δεν μπορούμε να αναλάβουμε πρωτοβουλίες και τρώμε ξένο δάχτυλο! Δεν έχουμε άνθρωπο ηγέτη να αναλάβει την Ελλάδα όπως ο κάθε επιχειρηματίας ασχολείται με το μαγαζάκι του που του φέρνει λεφτά στο σπίτι. Και εκεί πρέπει να εστιάσουμε...

Μακάρι το φως που βλέπω στο τούνελ να μην είναι ένα άλλο τρένο που έρχεται...

Catch up

Εργασία και Χαρά...

Κατά πόσο η εργασία είναι χαρά; Και κατά πόσο η χαρά που σου δίνει η εργασία, σου δίνει κι άλλη χαρά για να εργαστείς;

Μάνη τοκς, μπούλσιτ γουόκς...

Χρόνος αρκετός, διάθεση καμιά όμως μέχρι που άρχισα να αναρωτιέμαι αν όντως υπάρχει "θεός" και βλέπει κι εμένα από 'κει πάνω ή όπου μπορεί να υποβόσκει τέλος πάντων...

Στις στιγμές που πιστεύεις ότι μια μαύρη σελίδα έκλεισε στην ζωή σου, λόγω κακής ψυχολογίας και εκτίμησης της κατάστασης μιας και γίνεσαι δέσμιος σε έναν φαύλο κύκλο όπου ο συνεργάτης φαίνεται εντάξει αλλά δεν είναι, όταν σε αφήνει ξεκρέμαστο οικονομικά για 8 μήνες, εσύ επιμένεις να δείχνεις τον καλό σου εαυτό για όσο αντέχεις... Κρίση υπάρχει, αλλά με την σωστή κρίση, κάνεις και τις κατάλληλες επιλογές. Τον παράτησα λοιπόν, διεκδίκισα τα χρήματα μου με μια μακρυά επιταγή, που όμως σφραγίστηκε μιας και αποδείχτηκε για άλλη μια φορά μεγάλος παραμυθάς. Καλύτερα να σε χρωστάνε, παρά να χρωστάς. Αυτό ξέρω.

2 μήνες μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, δουλειάς μερικής έως ελάχιστης για να βγαίνουν τα προς το "μην χρωστείν" και με καλή πίστη, έσκασε μια αλυσίδα επαγγελματικών υποχρεώσεων μπροστά μου και πλέον τρέχω και δεν προλαβαίνω! :)

Έλειψα αρκετά από τον χώρο μου, σας παρακολουθούσα όμως ανελλιπώς και ετοιμάζω πλέον κάτι καινούριο και σύντομα θα βγεί προς τα έξω το νέο διαδικτυακό μου λούκ!

Πήρα και το μίνι εισιτήριο διαρκείας για το αετόπουλο και βουρ για τα σεντόνια! ;)

Θα επανέρθω!

Τσιρζ

Zeitgeist: Addendum

Για τους ανήσυχους σκεπτόμενους φίλους μου, ο παρακάτω (κάτω απ' το μάτι) σύνδεσμος αποτελεί την κληρονομιά μας. Πρόκειται για την συνέχεια του πρώτου μέρους της πολύ ενδιαφέρουσας ταινίας Zeitgeist: The Movie (25.06.2007) που όπως προγραμματίζεται θα υπάρξει και τρίτο μέρος μέσα στο 2010.



--> Zeitgeist: Addendum (02.10.2008)

Διαδώστε το!

Εγώ το ξημέρωσα βλέποντας ξανά την πρώτη ταινία και στο καπάκι την δεύτερη. Είναι αυτά όλα που όλοι κατά καιρούς φωνάζουμε και λίγο πολύ συμβαίνουν και στην χώρα μας...

Ξεblogάρισμα

Καλή μας Χρονιά!

Εύχομαι Υγεία παίδες, ευημερία, τα μάτια μας 14 γιατί μας περικυκλώνουν πολλά "βλήματα" τελευταία και όλα να μας πάνε όπως τα σχεδιάζουμε!

Μετά από λίγους μήνες, διαπίστωσα ότι σε μια τελευταία ρύθμιση που είχα κάνει στο ιστολόγιό μου, είχα τα σχόλια "υπό μετριασμό" και δεν το είχα πάρει χαμπάρι. Έτσι λοιπόν, ενώ μου απαντούσατε, δεν έβλεπα μέχρι σήμερα τους σχολιασμούς σας. Έχω απαντήσει αναδρομικά σε όλα τα τελευταία posts και ελπίζω το πρόβλημα να λύθηκε και να μην επαναληφθεί η γκάφα που... δεν συνηθίζω μιας και θέλω να παρουσιάζομαι ως Net-geek... 8)

Σερφάροντας ακόμα σήμερα, διαπίστωσα ότι κυκλοφορεί ιστολόγιο με αντίγραφο του τίτλου που φοράω κοντά 1μιση χρόνο...

http://xeblogarisma.blogspot.com/

Ωραία μας μπήκε η χρονιά! Να κυνηγήσω κόσμο; :)

Ήρθε η ώρα...;

Αντιγράφω από in.gr

Το περιοδικό The Economist σε ανάλυσή του για τα πρόσφατα επεισόδια στην Ελλάδα, αναφέρει ότι αναζητείται «μια νέα μορφή Περικλή, με αρκετό θάρρος για να ασχοληθεί με τις βαθύτερες αιτίες του χάους στην Ελλάδα».

Γενικός τίτλος του θέματος για την Ελλάδα είναι το χαρακτηριστικό «Φοβού τους Έλληνες μολότοφ φέροντες».

Το περιοδικό αναρωτιέται αρχικά εάν αυτές οι ταραχές θα μπορούσαν να έχουν προκληθεί σε οποιαδήποτε δημοκρατική χώρα, ή εάν η «χώρα που γέννησε τη δημοκρατία» διαθέτει ειδικά χαρακτηριστικά.

«Το επεισόδιο που προκάλεσε το χάος στην Ελλάδα -ο θάνατος ενός εφήβου από την αστυνομία- θα μπορούσε να συμβεί σχεδόν παντού. Και υπάρχουν αρκετές πόλεις, όπου θυμωμένες μειονότητες είναι έτοιμες να πάθουν αμόκ: σκεφτείτε τη Βουδαπέστη το 2006 ή το Παρίσι το 2005» αναφέρει ο Economist.

Στη συνέχεια το περιοδικό αναφέρει μια σειρά αιτίων δυσαρέσκειας, όπως η διαφθορά και η κακοδιαχείριση, ενώ κάνει αναφορά και στην κακή ποιότητα της ελληνικής εκπαίδευσης.

«Το πανεπιστημιακό σύστημα στην Ελλάδα είναι πιο κοντά στα χειρότερα στοιχεία του οθωμανικού παρελθόντος (όπως οι γραφειοκρατίες που παρεμποδίζουν την καινοτομία), από ότι η Τουρκία, με τις πολύ καλές ιδιωτικές και δημόσιες πανεπιστημιουπόλεις» αναφέρει χαρακτηριστικά το περιοδικό, το οποίο μιλά για μια κατάσταση γνωστή σε όλους τους Έλληνες: ότι στο εξωτερικό οι Έλληνες διαπρέπουν, ενώ αποφεύγουν να επιστρέψουν στη χώρα τους.

Ο Economist αναφέρει ότι αν και κατά το παρελθόν η ελληνική ηγεσία απέφευγε να δώσει απάντηση στα προβλήματα, τώρα υπάρχει ο φόβος ότι το κόστος θα είναι μεγαλύτερο εάν δεν επιλυθούν.

«Πολύ σύντομα ένας από τους δεινοπαθούντες πολιτικούς της Ελλάδας -είτε από την κεντροδεξιά που βρίσκεται τώρα στην εξουσία, είτε από την κεντροαριστερά που ηγείται στις δημοσκοπήσεις- θα πρέπει να μετατραπεί σε πραγματικό 'δημόσιο άνδρα'» καταλήγει το περιοδικό.

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

Αυτό είναι και το μεγάλο στοίχημα για όποιον αναλάβει την χώρα αμέσως μετά την σημερινή κυβέρνηση. Η κάθαρση και η ανιούσα. Και θα είναι κερδισμένοι ΟΛΟΙ. Κι εμείς κι ΑΥΤΟΙ. ΕΜΕΙΣ δηλαδή... Αν υπάρχει κάτι που μας κρατάει σ' αυτήν την χώρα είναι η ελπίδα. Η ελπίδα ότι αυτόν τον απίστευτο γεωγραφικό τόπο που πρόγονοί μας τίμησαν με σπουδαίες προσφορές στον πολιτισμό, θα μπορέσει να αποτελέσει την απαρχή μιας ευημερίας. Δεν είναι τυχαίο που όσοι φεύγουν έξω πραγματικά διαπρέπουν, γιατί το σύστημα στο οποίο εντάσσονται πραγματικά λειτουργεί και τους αποζημιώνει για τους κόπους τους. Μπορούν κι εδώ λοιπόν. Δεν μπορώ να δέχομαι άπραγος την ίδια παθητική άποψη ότι όλα είναι σκατά και δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα γιατί το σύστημα είναι διεφθαρμένο και αν βρεθεί ένας που να θέλει το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ θα τον βγάλουν από την μέση...

Θέλω να πιστεύω ότι θα καταλάβουν ΕΓΚΑΙΡΩΣ πως η περίοδοι χάριτος και ανοχών έχει ΕΞΑΝΤΛΗΘΕΙ παντελώς από τον κόσμο. Υπάρχει μόνο ένας δρόμος κι αυτός είναι προς τα ΠΑΝΩ.

Μπορεί τελικά να είμαι και αθεράπευτα ρομαντικός...

Όνειρο

Πριν 4 μέρες είδα ένα όνειρο. Ξύπνησα με ανάμεικτα συναισθήματα. Μικρής χαράς και ελπίδας, στεναχώριας για την θύμιση, σφιξίματος...


Είδα τον ξάδερφο μου τον Κώστα χαμογελαστό, ξανθούλη όπως ήταν μικρός με μπόλικο μαλλί, άκουγα την φωνή του και η γλυκιά χροιά του μου χάιδευε πραγματικά τα αυτιά. Το χαμόγελό του είχε μια κρυμμένη μελαγχολία, όπως τον διέκρινα πάντα από πιτσιρικά (όντας πιτσιρικάς κι εγώ). Στο αυτοκίνητο που βρισκόμουν (σαν παιδί στα πίσω καθίσματα) τον έβλεπα έξω από το παράθυρο σκυμμένο να μου μιλάει και διέκρινα ένα βλέμμα στο πουθενά, λίγο στα χαμένα...

Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, προσπαθούσα να τον ξαναδώ, να συνεχίσω το όνειρο, αλλά δεν τα κατάφερα. Η έντασή μου και η χαρά μου ότι θα τον ξανάβλεπα μετά από 2μιση χρόνια ήταν τόσο έντονη που με έβγαλαν από την κατάσταση του ύπνου.

Αναρωτήθηκα αυθόρμητα μετά αν το τροχαίο που του χάρισε τις τελευταίες 10 μέρες του στο κρεββάτι της ανάρρωσης των ελληνικών νοσοκομείων θα ήταν προτιμότερο να τον άφηνε με κινητικά ή νοητικά προβλήματα... Αν ο οδηγός στην Εγνατία δεν καβαλούσε το πεζοδρόμιο με 80Χμ... Δεν ήθελα να πέσω στην παγίδα των "ΑΝ", το 'βγαλα απ' το μυαλό μου και κράτησα το χαμόγελο.

Θέλω να τον θυμάμαι υγιή, ζωντανό, χαμογελαστό, όπως πάντα κάναμε παρέα και τα λέγαμε οι 2 μας. Έναν άνθρωπο σκεπτικό, ολιγομίλητο, λίγο περιθωριοποιημένο για τις επαγγελματικές του επιλογές, αλλά πολύ χαμογελαστό και χαρούμενο σ' αυτούς που πραγματικά πλησίαζαν τον άνθρωπο Κωστή και δεν έμεναν στις επιλογές του και στην στάση ζωής του.

Χάρηκα πραγματικά που τον είδα στον ύπνο μου έτσι, ήταν όπως θέλω να τον θυμάμαι, όπως ήθελα να είναι πάντα όταν βρισκόμασταν μαζί. Χαμογελαστό και χαρούμενο. Ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι μου λείπει τόσο. Νομίζω ότι είναι ακόμα στα Γιάννενα, στην πόλη που έζησε μέχρι την ενηλικίωσή του πριν έρθει ξανά στην Θεσσαλονίκη...

Είχα την ανάγκη να αφήσω 2 λόγια για έναν άνθρωπο που αγάπησα και έμαθα 5 πράγματα σ' αυτήν την ζωή. Να 'μαστε καλά...

Δουλεύω, άρα υπάρχω...

Δουλεύω, άραγε... δουλεύω; Κι αν ναι, ποιόν δουλεύω είναι το σωστό ρώτημα. Ή το σωστό ρόφημα; Τι πίνεις και δεν μας δίνεις; Λίγο η γρίπη, λίγο ο πυρετός, λίγο τα τσάγια που έχω πιεί όλες αυτές τις μέρες, λίγο το scanner που αγόρασα προχθές...

Μαζί με το scanner, έκανα τις δοκιμές μου σε έντυπο υλικό για την διαπίστευση της αγοράς μου. Μέσα σ' όλα, ανακάλυψα ένα ξεχασμένο βιβλιαράκι που είχα σε μια κούτα με ξεχασμένα παλιά βιβλία μου. Ένα βιβλίο με γελοιογραφίες του ΚΥΡ, έκδοση 1985. Το μάτι μου έπεσε σε μια σελίδα που σήμερα την κατάλαβα διαφορετικά από το 1985 που πρωτοδιάβαζα μόλις 8 χρονών το βιβλίο αυτό...


Δεν περιγράφω άλλο, τα λέει όλα ο ευλογημένος... και ακόμα και σήμερα, 23 χρόνια μετά, απόλυτα επίκαιρος!

Βενζίνη και Απλά μαθηματικά

Αντιγράφω από τον φίλτατο Σπύρο όπως πολύ εύστοχα έθεσε τους προβληματισμούς του σε ένα φιλικό forum.

---

Το 2000 ειχαμε:
1 $ = 1.2 Euro
1 βαρέλι πετρέλαιο = 60$, επομένως 1 βαρέλι = 72 Euro

Σήμερα 2008:
1 $ = 0.64 Euro
1 βαρέλι γύρω στα 135$, επομένως 1 βαρέλι = 86 Euro
Οποτε πραγματικα εχουμε μια αυξηση της ταξεως του 16% στο πετρελαιο.

Το 2000 ειχαμε:
τιμη βενζινης = 0.73 Euro
Σημερα 2008:
τιμη βενζινης = 1.30 Euro
Οποτε πραγματικα εχουμε μια αυξηση της ταξεως του 80% στη βενζινη.

Η ερώτηση είναι ρητορική:
Αφού η άνοδος αυτά τα τελευταία 8 χρόνια του πετρελαίου είναι μόνο 16%, γιατί η άνοδος της βενζίνης είναι 80%; Εγω με το φτωχο μυαλο μου καταλαβαινω οτι το πετρελαιο το ανεβαζουν οι αμερικανοι για να ερχεται μια η αλλη με το δολαριο που πεφτει και σωστα κανουν. Καποια αλλα λαμογια ειναι αυτα που μας πηδανε εμας - και το κρατος βεβαια μαζι - και μας λενε οτι φταιει η ανοδος του βαρελιου.


Μην τα σκατε στους απατεωνες. Παρακατω καταλογος με τα φτηνα πρατηρια απο το http://www.ypan.gr/flash_fuel/

Μετριότης Μετριοτήτων Τα Πάντα Μετριότης

Θα το γράψω κι αυτό... δεν γαμείς!

Σε μια κουβέντα ψες αργά, παρέα πολλών ατόμων, μεταξύ σοβαρού και αστείου (κλίνω πάντα προς το δεύτερο) τέθηκε ένα δίλημμα, δανεισμένο από κάποιο έργο ενός ξένου λογοτέχνη. Μια ερώτηση από γυναίκα που βάζει τον άνδρα σε ένα παιχνίδι σκέψης και προβληματισμού χωρίς λόγο! "Πες μου πώς είμαι πιο όμορφη; Με ή χωρίς ρούχα;"

Γέλασα...

Δεν απαντάς ξερά σε μια τέτοια ερώτηση. Δεν είναι αριθμητική. Πόσο κάνει 2+2; Ούτε ερώτηση του γνωστού παραμυθιού με την Χιονάτη (νάτη νάτη)... Δεν απαντάς καν. Δεν φτάνεις την γυναίκα στο σημείο να σε ρωτήσει. Της δείχνεις πάντα αυτό που αισθάνεσαι. Αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει και την επέλεξες να την έχεις δίπλα σου. Παρολαυτά έπρεπε να δώσω μια απάντηση στο "άσπρο ή μαύρο" που έπρεπε να διαλέξω.

Είπα κι εγώ τις κλισέ παπαριές μου (χαβαλές μετά ζύθου), αλλά το θέμα με άγγιξε περισσότερο από όσο θα περίμενα ή θα ήθελα να αφήσω τον εαυτό μου να προβληματιστεί ξανά. Η γυναίκα ανέκαθεν έψαχνε την επιβεβαίωση. Μέσα από τέτοιες μικρές απορίες ή διεξοδικές συζητήσεις, βλέπεις ότι οι γυναίκες σήμερα (όχι μόνο σήμερα, αλλά πλέον δεν το κρατάνε κλειστό) έχουν πολλά απωθημένα. Θέλουν και δεν τα βρίσκουν. Βρίσκουν αυτό που δεν θέλουν, αλλά το κρατάνε μέχρι να νιώσουν πλήρη αποστροφή. Αναρωτιούνται συχνά. Συχνότερα χωρίς λόγο. Ούτε καν ξέρουν γιατί...

Δηλώνω ευθαρσώς ότι ανήκω στην γενιά των ασυμβίβαστων. Δεν πρόκειται να επιτρέψω στον εαυτό μου να συμβεί κάτι τέτοιο σε μένα. Η μετριότητα θέλω να ελπίζω ότι θα παραμείνει άγνωστη λέξη...

Εδώ θα 'μαστε πάλι...

Σαν παραμύθι...

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη.

Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε 6.000.000 κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους!

Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε. Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε "υπερπολίτης" και αμολήθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν.

Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα παπάρια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροϊδία, παρά τα πρόστιμα.

Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε. Όρισε "Ημέρα Γυναίκας" όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε.. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι.

Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά.

Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά. Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τι που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο Δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας και είχαν την προσωπική του υποστήριξη.

Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.

Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ:
http://www.hno.harvard.edu/gazette/2004/03.11/01-mockus.html

-------------------

Έλαβα αυτό το άρθρο μέσω email και με εξέπληξε πολύ ευχάριστα ο τρόπος -τόσο που το δημοσίευσα στο blog μου- και η μοναδικότητα του ανθρώπου αυτού να περάσει στους αποσυντονισμένους πολίτες της συγκεκριμένης χώρας την αλλαγή της νοοτροπίας που τους χρειάζονταν για να γίνει η ποιότητα της ζωής τους απλά καλύτερη!

Αναρρωτιέμαι αν είναι ο μόνος τρόπος για να πείσεις πλέον τον αδιάφορο κόσμο του σήμερα να μπει ξανά στον σωστό δρόμο και να ασχοληθεί με αυτό που κληρονόμησε για να αφήσει κάτι καλύτερο στα παιδιά που θα φέρει στον κόσμο...

Ποιός θα κάνει τον σούπερμαν; Ποιός θα μας σώσει...;

Μπή Γιού

Είναι ωραίο να είσαι ο εαυτός σου...
Να επιλέγεις ανθρώπους που είναι ο εαυτός τους...
Να επιλέγεις ανθρώπους που δέχονται και θέλουν τον εαυτό σου...
Να μοιράζεσαι το "είναι" σου και να χαίρεσαι με το "είναι" του άλλου...


Για τους λίγους αυτούς αληθινούς ανθρώπους ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την μοναδικότητά τους και τον αγώνα που κάνουν να κρατηθούν στην αντισυμβατική πραγματικότητα... Που συνεχίζουν και ονειρεύονται!

Αυτοί ΞΕΡΟΥΝ!

Μικρές, ανθρώπινες στιγμές

Την σημερινή, επιλέξαμε να εορτάζουμε όσους ονομάζονται Δημήτρηδες και Δημητρούλες.

Τέτοιες μέρες, αντιλαμβάνεσαι ότι παρά την αποξένωση και την μοναξιά που μπορεί να νιώσεις με τους ρυθμούς που ζεις, υπάρχουν άνθρωποι που είναι ή πέρασαν κάποια φεγγάρια από την ζωή σου και συνεχίζουν να σε θυμούνται έστω και μιά μέρα τον χρόνο.

Αυτό που εισπράττω τέτοιες μέρες με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Προφανώς, χωρίς πολλές φορές να το γνωρίζω, προσφέρω κι εγώ στους άλλους κάτι από την δική μου ενέργεια...

Να 'μαστε γεροί λοιπόν και να απολαμβάνουμε τις στιγμές. Να μην ξεφεύγουμε και χάνουμε την ουσία των πραγμάτων: Μικρές, ανθρώπινες στιγμές!

Γηράσκω αεί...

Πόσες φορές σας έχει τύχει να σκέφτεστε έναν άνθρωπο και όλες οι συγκυρίες να τον φέρουν μπροστά σας;

Πράγματα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό μου τον θύμιζαν ολοένα και περισσότερο και είχα πάνω από ενάμιση χρόνο να τον δώ, να μάθω τι κάνει, πώς τα πάει, αν είναι καλά στην υγεία του, αν συνεχίζει να γράφει και να δημιουργεί, να προσφέρει αυτό που με έκανε κι εμένα να αγαπήσω περισσότερο από κάθε τι στον κόσμο... Την μουσική.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα, ένας άνθρωπος αγέραστος, πάντα πρόσχαρος και πάντα χαρισματικός. Μια συγκυρία συμπτώσεων με έφερε έξω από το παλιό μου ωδείο και μπούκωσα από συγκίνηση όταν τον είδα στο γνώριμό του γραφείο. Η αντίδρασή του όμοια και η 4ωρη κουβέντα μας διακόπηκε από το τηλεφώνημα της γυναίκας του που ανησύχησε καθώς ήταν περασμένα μεσάνυχτα...

Άνθρωπος ανοιχτός, με δίψα για μάθηση και εσωτερική αναζήτηση, παράλληλα σεμνός και ταπεινός, χαμηλών τόνων, άνθρωπος που μοιράζεται τα πάντα προκειμένου να πάρεις έστω και ένα πολύ μικρό πετραδάκι από την αγάπη που νιώθει ο ίδιος για το υπέρτατο δώρο του ανθρώπινου πολιτισμού. Την μουσική.

Νιώθω πολύ τυχερός που βρέθηκε αυτός ο άνθρωπος στην ζωή μου πριν από 15 χρόνια και μου μετέδωσε μια σπίθα που τώρα πλέον καίει σαν φωτιά & θα σβήσει μόνο μαζί με την ψυχή μου...

Ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας!

Μίλτο, να 'σαι πάντα καλά!

Δεν φεύγω... επιστρέφω (αμέσως γαμώτο)

Μια αρπαχτή ρετσίνα στις 16:00, Pack & Go για το ταξίδι της επιστροφής έχοντας το αβαντάζ του συνοδηγικού καθήκοντος...

Το κάθισμα πίσω και απόλαυση των λίγων αυτών δευτερολέπτων απομόνωσης που μοιάζουν με ώρες συνοδεύονται από σκέψεις και εικόνες που διαδέχονται αρκετά νευρικά η μία την άλλη. Μια στιγμή, ένας ήχος, μια εικόνα ενός καθαρού ουρανού, η απρόσμενη τρύπα που έκανε μαγευτική την άχρωμη δύση του ηλίου έκαναν ακόμα και το ταξίδι τις επιστροφής στην ρουτίνα, μια ευχάριστη διαδρομή...


Κατακλείδα ο Περίδης. Έκατσε γάντι εκεί που ζητούσε η ψυχή μου κάτι λυτρωτικά όμορφο να νιώσει. Και το είχε ο στίχος αυτή την φορά...

"Ρίχνω στη νύχτα μια σπρωξιά
παίρνω φωτιά και ξημερώνει
στη τελευταία ρουφηξιά
κάνω όρκο να τελειώσει πια
ότι τελειώνει.

Μπαίνω στο τρένο την αυγή
για να με βρει σε άλλο μέρος
η μέρα ετούτη που θα μπει
να με γλιτώσει απο ‘κει
που ήμουνα ξένος.

Φεύγω,φεύγω,κάθε μέρα φεύγω
μέτρο-μέτρο, όλο πιο μακριά
φεύγω,φεύγω, τόσα χρόνια φεύγω,
στη καρδιά μου όλο πιο κοντά.

Ρίχνω στα μάτια μου ένα φως
και κάνω ανάκριση μονάχος,
ο χωρισμένος μου εαυτός
είναι που χώρισε το κόσμο
από λάθος.

Άραγε τι να φταίει τι
που ονειρευόμαστε στον ξύπνιο,
και να ‘ναι η λησμονιά αυτή
που ανοίγει πόρτες το πρωί
στο πρώτο χτύπο."

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του... μείνε

Φακελώθηκα κι εγώ.

Ομολογώ πως έχω ξεχάσει να γράφω. Αναλώνομαι στις καθημερινές μου ασχολίες και όλη μου η ενέργεια φεύγει στην δουλειά μου, σ'αυτό που προσπαθώ κοντά ένα χρόνο τώρα να στήσω για να αποδώσει καρπούς αργότερα στην ζωή μου.

Τι μας μένει; Λίγος χρόνος, ποικίλα συναισθήματα, πλούσιες εμπειρίες. Ανακατατάξεις.

Κρατάω τον χρόνο που αφιερώνω στους φίλους μου. Τους ανθρώπους που θέλω κοντά μου, αυτούς που μου γεμίζουν τις μπαταρίες για το υπόλοιπο των ημερών που έρχονται, τους Δικούς μου Ανθρώπους. Σ' αυτούς οφείλω και τον τίτλο. Την αβάσταχτη ελαφρότητα του μείνε. Της γεύσης που μένει τελικά μέσα από τις ανθρώπινες αυτές σχέσεις...

Να' στε όλοι καλά!